ραδιοφωνάκι

"βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις..."
About
 • Home
 • Email
 • RSS
Friends
 • Generator Blog


Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

"Fiiireeeee!!! Fiiirrreeeee!!!!!"

"Δεν είναι δυνατόν....", λέω εγώ μένοντας ακίνητη (τελείως όμως, κοκαλωμένη)

"Το Παρίσι ΣΟΥ μέσα!!!... ", λέει ο Γρηγόρης..

"Μα...δεν γίνεται σου λέω! Αφού...αφού...αφού βρέχει, δεν γίνεται να έχει πιάσει φωτιά...", ξαναλέω εγώ, σε μια προσπάθεια να μας πείσω ότι δεν είναι δυνατόν να φλέγεται ένας εσωτερικός χώρος την στιγμή που έξω πέφτει βροχή  (!?!?!?!?!) και, επίσης, οτι δεν  μας συμβαίνει αυτό που μας συμβαίνει επειδή είμαστε εμείς και επειδή είμαστε στο γαμήλιο ταξίδι μας (?!?!?!?!) (εντελώς σουρεάλ η Ελενίτσα?!?)

"Έχω μια ωραία ιδέα! Τι θα έλεγες να σωζόμασταν πρώτα και να το αναλύαμε αργότερα?"

"Δε μπορεί βρε Γρηγοράκο μου... Κάτι άλλο θα συμβαίνει..."

"Ναι βρε...! Χάρηκαν που μας γνώρισαν και μας κάνουν surprise party! Από το barbeque θα είναι ο καπνός!"

"Ε?"

"Τι "ε" Χριστιανή μου! Ξεκόλλα! Αρκάδι θα γίνουμε!!!"

Τα 45" που διήρκησε ο παραπάνω διάλογος, η κολώνα του σπιτιού μου είχε προλάβει  να πάρει τα αντιανεμικά μπουφάν που είχαμε στις βαλίτσες μας (άμα είναι προνοητική η νοικοκυρά του σπιτιού...), να ΜΑΣ τα φορέσει, να αρπάξει κινητά- πορτοφόλια-διαβατήρια-εισιτήρια επιστροφής, να ζαλωθεί το σετάκι μπαούλο-θήκη-φωτογραφικής μηχανής-και-(διακριτικό)-μπαούλο-θήκη-κάμερας (μου)  και να ανοίξει την πόρτα του δωματίου. (Τον έχω σβέλτο, δεν μπορώ να πω...)

Στον διάδρομο πανικός! Ο καπνός αποπνικτικός, οι ένοικοι του ξενοδοχείου να τρέχουν  πανικόβλητοι και η αποκρουστική μυρωδιά του καμένου, εντονότατη! Με βουτάει  απ' το χέρι ο καλός μου,  με τραβάει προς τις σκάλες (ξέροντας, προφανώς, ότι η τσιριμπομ τσιριμπόμ γυναικούλα του θα κατευθυνόταν προς το ασανσέρ) και αρχίζουμε να τις κατεβαίνουμε τρέχοντας. Λίγα σκαλιά πριν το ισόγειο, σταματάμε! Φρακαρισμένη η σκάλα από τον κόσμο! . Όλοι όσοι είχαν κατέβει πριν από εμάς, βρίσκονταν εγκλωβισμένοι εκεί. Είχε αρπάξει φωτιά, η είσοδος του ξενοδοχείου!

Φανταστείτε τώρα την εικόνα στο lobby: η είσοδος μπανάνα φλαμπέ,  60-70 άνθρωποι (φρικαρισμένοι και στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο)  να ρωτάνε όλοι μαζί (αλλά ο καθένας στην γλώσσα του) που είναι η έξοδος κινδύνου, οι επίσης πανικόβλητοι υπάλληλοι να μην μπορούν να μας καθοδηγήσουν και, το κερασάκι της τούρτας, μια νταρντάνα Αμερικανίδα (φανταστείτε τον John Goodman με ξανθό καρέ και νυχτικό), η οποία είχε σταθεί ακίνητη σε ένα σημείο (ακίνητη, σας λέω) και ανεβοκατέβαζε τα  τεράστια χέρια της (χτυπώντας όποιον Χριστιανό βρισκόταν δίπλα της) ουρλιάζοντας  πιο δυνατά απ' όλους:  "FIIIRREEEFIIIREEE!  WHEEEEEERE IS THE FIREEEE EEEXIIIIITTT????  (Τι μας λέτε μαντάμ? Εμείς τι ψάχνουμε δηλαδή? Την αίθουσα που γίνεται το συνέδριο του economist????)

(Παρένθεση: μέσα στον πανικό, πήρε το μάτι μου και την δεσμοφύλακα των κρουασάν, αλλά δεν κατάφερα να διακρίνω εάν είχε αγκαλιά το καλαθάκι. Κλείνει η παρένθεση).

Κάποια στιγμή, συνειδητοποιούμε ότι δεν υπήρχε  έξοδος κινδύνου! Όπως το ακούτε! ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ! (Βέβαια, όταν τελείωσε η περιπέτεια, ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου μας διαβεβαίωσε ότι υπήρχε μεν έξοδος κινδύνου, αλλά ήταν υπό... ανακαίνιση?!?!?!? Ναι! Τι είναι καλέ μου άνθρωπε η έξοδος κινδύνου να την ανακαινίσεις? Το καθιστικό σου? Δεν μου αρέσει το μπεζάκι, θα το κάνω σικλαμέ? Και όμως! Το ακούσαμε ΚΑΙ αυτό! Η πόρτα από την οποία μπορούσε να διαφύγει κανείς σε περίπτωση π.χ. φωτιάς, ήταν μια πόρτα στο μαγειρείο του ξενοδοχείου, η οποία οδηγούσε στην ...αυλή του διπλανού σπιτιού, και από την οποία αυλή του διπλανού σπιτιού έπρεπε να ξεκλειδώσει κανείς μια άλλη, μεγάλη πόρτα προκειμένου να βγει στο δρόμο! Μισό να βεβαιωθώ ότι το έγραψα σωστά... Ναι, σωστά το έγραψα! Ε, αυτήν την πόρτα του μαγειρείου, την ...ανακαίνιζαν!!!!)

Έξοδος κινδύνου δεν υπήρχε, πυροσβεστική δεν υπήρχε, την θέση στον Παράδεισο την είχαμε εξασφαλισμένη (εγώ δηλαδή, που είμαι και καλός άνθρωπος, για τους άλλους όρκο δεν παίρνω), θεώρησα σωστό να φιλήσω το στεφάνι μου, να του πω πόσο ευτυχισμένη ήμουν που τον παντρεύτηκα  και, για όση ώρα μου απέμενε στον μάταιο τούτο κόσμο,  να ανταλλάξω αβρότητες με τους διπλανούς μας, διότι ποτέ κανείς δεν έχασε κάνοντας πι-αρ ("χάρηκα που σας γνώρισα", "καλέ, εσείς στο Λούβρο προλάβατε να πάτε", "έκτακτο το συνολάκι σας, στην Lafayette το πήρατε?"). Πριν προλάβω να τα κάμω όλα τούτα,  αναλαμβάνει να μας σώσει ένας Ιταλός τουρίστας! Βγάζει μια τεράστια κραυγή "kante pisw" (sta italika to eipe, alla egw den xerw italika kardia mou), αρπάζει ένα τεράστιο πιθάρι που διακοσμούσε το lobby του ξενοδοχείου και το πετάει με δύναμη επάνω στην τζαμαρία, κάνοντας την θρύψαλα.

Ορμάει ο κόσμος να βγει έξω αλαλάζοντας, ορμάει και ο ρεσεψιονίστ, παρατώντας  τον πυροσβεστήρα κάτω (α, ναι... δεν σας είπα... τόσην ώρα, ο ρεσεψιονίστ που είχαμε συναντήσει την πρώτη μέρα, προσπαθούσε να ...ανοίξει έναν πυροσβεστήρα... φταίει μετά ο Greg που του είπε για την αδελφούλα του και το σπιτάκι του?...ε?...ε?..), ορμάει η Γκουντμαν από την θέση της παρασέρνοντας όποιον δύστυχο στεκόταν κοντά της,  ορμάω κι εγώ αλλά... με σταματάει η αγάπη μου!

"Πρώτα εγώ!"

"Άσε με παιδάκι μου και μένα να σωθώ"

"Πρώτα εγώ, είπα! Είσαι ζαβό εσύ, θα γλυτώσεις από την φωτιά και θα κοπείς με κανένα γυαλί. Περίμενε!"

Παφ! Βγαίνουν δυο συννεφάκια, έχοντας το καθένα μέσα του από μία Ελενίτσα:

Ελενίτσα-αγγελάκι-φωτοστέφανο: "αχ! ο καλός μου! πόσο με αγαπάει! πως με φροντίζει! όλα τα σκέφτεται!"

Ελενίτσα-διαολάκι-κερατάκια:  "πάει! αυτό ήτανε! δεν του βγήκε το σκηνικό με τον Σηκουάνα, θα ξεμπερδεύει τώρα από μένα χωρίς δηλώσεις εξαφάνισης, αστυνομίες και ανακρίσεις!"

Κι ενώ παλεύουν μέσα μου οι δυό Ελενίτσες, βλέπω τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα και   παντρεύτηκα με δόξα και τιμή, να περνάει μέσα από την τζαμαρία, αμέσως μετά να σταματάει, να κοιτάει δεξιά αριστερά (ΜΗΠΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!?!?!?!?!) και στη συνέχεια να περνάει απέναντι!!! Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (έλα, πέρνα, σταμάτα, κάτσε να ελέγξω γιατί δεν σε εμπιστεύομαι, ξαναπέρνα)  με έβγαλε και μένα έξω. (Τελικά όντως με αγαπάει...ε?...μάλλον).

Μέσα στο ψιλόβροχο (φορώντας πυζαμούλες, μπουφανάκια, παντοφλίτσες και κρατώντας φωτογραφικές μηχανές και κάμερες), αντικρίζουμε την όψη του ξενοδοχείου και βλέπουμε ότι βγαίνει πυκνός καπνός και φλόγες  από 2 δωμάτια του 4ου όροφο, ενώ καίγεται η φωτεινή ταμπέλα του ξενοδοχείου και η είσοδός του. Τελικά η φωτιά δεν ήταν τόσο μεγάλη, η δική μας καρδούλα, όμως, ένα ταξιδάκι Παρίσι-Κούλουρη-Παρίσι, το είχε κάνει. Και πάνω που χαζεύαμε το ξενοδοχείο-πυροτέχνημα ποιος έρχεται βρε? Ε? Ποιός νομίζετε? Η πυροσβεστική βρε κουτούτσικα! Εδέησε και ήρθε να μας σώσει! Καλά όταν λέμε έρχεται, μην το παίρνετε κι εσείς της μετρητοίς. Ήθελε να έλθει, αλλά δεν ήξερε το πως. Την βλέπαμε στον κάτω δρόμο, την χάναμε για 2' και την ξαναβλέπαμε στον πάνω δρόμο. Φτου κι απ' την αρχή! Πάνω δρόμος, μαύρο πλάνο, κάτω δρόμος! Φανταστείτε να είσαστε έξω από ένα κτίριο που καίγεται  στην Βουκουρεστίου και να βλέπετε το πυροσβεστικό όχημα να κόβει βόλτες μία στην Ακαδημίας και μία στην Σταδίου. Τα παίρνει ο Greg στο κρανίο, μου παρατάει τα γκαντζετομπαγκάζια, κατεβαίνει στην γωνία του δρόμου και, μόλις ξαναβλέπει μπροστά του την πυροσβεστική υποδεικνύει στους πυροσβέστες  πρώτον που είναι το ξενοδοχείο (στα γουνζουαρλί, που δεν τα κατέχω)  και δεύτερον τι να κάνουν στον εαυτό τους όταν τελειώσουν με την πυρόσβεση (στα ελληνικά, που τα κατέχω, αλλά δεν μου επιτρέπει η αγωγή μου να σας τα μεταφέρω).

Σβήνει η φωτιά, ηρεμεί η κατάσταση, μας εξηγούν και πως φούντωσε η φωτιά (βραχυκύκλωσε η ταμπέλα λόγω της βροχής, άρχισε να καίγεται και να πέφτουν κομμάτια φλεγόμενου πλαστικού στην είσοδο, οπότε άρπαξε φωτιά και η κεντρική πόρτα, ενώ ταυτόχρονα λαμπάδιασαν και τα παράθυρα από τα 2 δωμάτια), ε, καιρός να  ξανανέβει ο κόσμος  στα δωμάτια του... Ο άλλος κόσμος, όμως. Εγώ δεν πήγαινα πουθενά.

"Έλα, πάμε, τελείωσε"

"Δε νομίζω βρε..."

"Έλα Ελενάκι μου, το ξέρω πως φρίκαρες... Κι εγώ φοβήθηκα, αλλά πάει... πέρασε"

"Δεν ανεβαίνω, λέμε"

"Και τι θα κάνουμε καλό μου? Είμαστε μούσκεμα! Θα μείνουμε εδώ να τραγουδάμε singing in the rain?"

"Δεν πάω! Τέλος! Να πάμε σε ένα άλλο ξενοδοχείο!"

"Ναι βρε, τώρα που ήρθαμε να δούμε 2-3, να μαζέψουμε εμπειρίες! Εδώ δεν έβρισκες δωμάτιο 3 μήνες πριν, θα πάμε σ' ένα ξενοδοχείο και θα πούμε  γεια σας ήρθαμε?!?!?! Κι έτσι όπως είμαστε? Θα φωνάξουν το μπόγια να μας μαζέψει πουλάκι μου!"

"Είμαστε πυρόπληκτοι, Γρηγόρη!"

"Φρενόπληκτοι είμαστε, Λένα μου. Εγώ, δηλαδή, που σ' ακούω! Αλλά δεν είναι της παρούσης. Έλα, πάμε επάνω..."

"Να πάμε στην πρεσβεία! Να μας βρουν άλλο ξενοδοχείο!"

"Να και στο μεταξύ, θα μας κεράσει ο πρέσβης Ferrero Rocher, να μας παρηγορήσει! Πας καλά μωρέ? Και, άιντε να πάμε! Δυο κουτοί μέσα στη νύχτα, με μια φωτογραφική και μια κάμερα, ψάχνουν μια πρεσβεία. Ξέρεις που είναι?"

"Όχι, αλλά έχω το τηλέφωνο!"

Και βουτάω περιχαρής το κινητό μου, στο οποίο είχα αποθηκεύσει τα τηλέφωνα της Πρεσβείας. Και καλώ την Πρεσβεία. Και απαντά ο αυτόματος τηλεφωνητής της Πρεσβείας, ότι "ναι μεν υπάρχουμε και είμαστε πρόθυμοι να εξυπηρετήσουμε οιονδήποτε Έλληνα πολίτη αντιμετωπίζει πρόβλημα, αρκεί να φροντίσει ο Έλλην πολίτης ώστε αυτό που του 'ταξε η μοίρα,  να του προκύψει  κάθε μέρα 9 π.μ.-5 μ.μ. , πλην Σ/Κ και αργιών". Ήτοι Σαββατοκύριακα, Πρωτομαγιές, Τριήμερα του Αγ. Πνεύματος και λοιπά, το νου σας ρεμάλια! Ότι κι αν πάθετε, να περιμένετε να ξημερώσει εργάσιμη.  Μισό...μισό να βάλω και τα σημεία στίξης: ?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?????!?!?!? Έέέέέτσι. Μπορεί να μην ήταν Σαββατοκύριακο ή   αργία, δεν ήταν όμως και 9 π.μ.-5 μ.μ, οπότε σε πρεσβεία δεν είχαμε. Θα φέρναμε το πρωί (μετά τις 9, για όσους δεν κατάλαβαν).

Επειδή το να είσαι στην μέση του πουθενά και να βρέχει, ενώ είσαι ντυμένος με τις καλοκαιρινές πυζαμούλες σου δεν πολυλέει, έκανα την καρδιά μου πέτρα και ακολούθησα το αστέρι μου στο δωμάτιο. Περιττό να σας πω, ότι η φρίκη της βραδιάς εκείνης με ακολούθησε όχι μόνο τα επόμενα βράδια στο Παρίσι, αλλά και για πολλά βράδια μετά ενώ ήμουν σπίτι μου. Τις νύχτες που ακολούθησαν είναι ζήτημα εάν κατάφερνα να κοιμηθώ 2-3 ώρες και αυτές με εφιάλτες. Μόλις με έπαιρνε ο ύπνος, πεταγόμουν γιατί νόμιζα ότι άκουγα φωνές (Δεν είναι τυχαίο που η Ζαν Ντ' Αρκ έπαθε ότι έπαθε η γυναίκα).

Αυτά τις νύχτες. Διότι την ημέρα, δεν με πτοούσε τίποτα! Το ξενύχτι ξενύχτι, και το τούρινγκ, τούρινγκ! Διότι δε πα να ήμουν πυρόπληκτη, δε πα να ήμουν ακριδόπληκτη, εγώ το πρόγραμμα το είχα βγάλει και έπρεπε να τηρηθεί!

To be continued...


Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Τρίτη 3 Ιουλίου 2001, ώρα 8 το πρωί.

"Καλημόόόόόόόρνινγκ!!!!!!!!" ακούγεται η (θεσπέσια) φωνή της Ελενίτσας.

Νεκρική σιγή.

"Καλημόόόόόόόρνινγκ!!!!!!!!" ματακούγεται η (θεσπέσια) φωνή της Ελενίτσας.

"Εμ δεν είίίίίίίίίίίίναι" ακούγεται η (μη θεσπέσια) φωνή του Γρηγοράκη.

"Ξύπνα, ξύπνα, ξύπνα! Είναι 8, πρέπει να φύγουμε!!!"

"Γιατί, θα πάμε για τρύγο;;;"

"Σήκω αγαπούλα μου, έχουμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα! Θα πάμε στον Πύργο του Άιφελ, θα πάμε στην Place de la Concorde, θα πάμε στο μουσείο του Λούβρου, θα πάμε στην Champs Elysees, θα πάμε στα Ηλύσια Πεδία...

"Το ίδιο είναι."

"Ποιό είναι το ίδιο?"

"Champs Elysees και Ηλύσια Πεδία, είναι το ίδιο πράγμα."

"Ναι, ε?... Καλά! Θα πάμε στην Παναγία των Παρισίων, θα πάμε στη Μονμάρτη, θα πάμε στην Arc de Triomphe, θα πάμε..."

"...να κάνουμε αίτηση να μας βάλουν στο βιβλίο Γκίνες: Οι πρώτοι άνθρωποι που κατάφεραν να δουν ΟΛΑ τα αξιοθέατα του Παρισιού σε ΜΙΑ μέρα!"

"Σήκω βρε πουλάκι μου, έχω βγάλει πρόγραμμα σου λέω, σήκω, σήκω δεν θα προλάβουμε!"

"Παιδί μου χαζό είσαι? Τι να προλάβουμε? Λες να πάρει η Αψίδα τον Πύργο αγκαζέ και να φύγουν για διήμερο? Εσύ δεν ήσουν που έλεγες να μην κλείσουμε οργανωμένη εκδρομή στο Παρίσι, για να είμαστε ελεύθεροι, ωραίοι και χαλαροί? Να μην έχουμε πρόγραμμα? Άσε με να κοιμηθώ μισή ώρα ακόμα το νιόπαντρο."

Αφού εξάντλησα τα παρακάλια και τις ικεσίες και ο Greg εξακολουθούσε να μην σηκώνεται από το κρεβάτι, επιστράτευσα τις απειλές:

"Γρηγόρη ξύπνα, θα αρχίσω να τσιρίζω!"

"Το κάνεις εδώ κι ένα τέταρτο. Δεν πτοούμαι."

"Γρηγόρη ξύπνα, θα αρχίσω να χτυπιέμαι!"

"Και αυτό το κάνεις εδώ κι ένα τέταρτο."

"Γρηγόρη ξύπνα, θα αρχίσω να τραγουδάω."

Στον αέρα ο Γρηγόρης! Μέσα σε 5' σηκώθηκε, πλύθηκε, ντύθηκε, ζώθηκε το μπαούλο-θήκη-μηχανή και άνοιξε την πόρτα.

"Ακόμα, βρε Ελενάκι μου; Άντε, θα αργήσουμε!"

(Έχω την αμυδρά υποψία ότι με θεωρεί παράφωνη, δεν μου το έχει πει ποτέ κατάμουτρα, και μέχρι να το επιβεβαιώσω, δεν μπορώ να κατηγορήσω το στεφάνι μου, αδίκως και δημοσίως).

Κατεβαίνουμε στην τραπεζαρία, κατευθυνόμαστε στο μπουφέ και αρχίζουμε να ψάχνουμε τα κρουασάν. Εάν ήμασταν στο Πήλιο στην Αργαλαστή (που πιασαν το Λιόντα το ληστή), θα αναζητούσαμε φρέσκο, ζυμωτό ψωμάκι. Αντίστοιχα, στο Παρίσι, επιθυμούσαμε (διακαώς) να φάμε φρέσκο, ζεστό κρουασάνακι. Έλα όμως που οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου δεν είχαν υπ' όψη τους την επιθυμία μας όταν συνέθεταν τον μπουφέ τους! Πουθενά κρουασάν!

Λίγο πριν φύγουμε και ενώ είχαμε ήδη φάει, εμφανίστηκε μια καλή σερβιτόρα η οποία κρατούσε ένα καλαθάκι με κρουασάν στο ένα της χέρι και μία λαβίδα σερβιρίσματος στο άλλο. Όταν όμως λέμε "κρατούσε", εννοούμε "κρατούσε-σφιχτά-μην-της-το-πάρουν". Πως κρατάνε την μπάλα οι παίχτες του "αμέρικαν-φουτμπολ-ασ'-την-κάτω-ρε-μην-σου-δαγκώσω-το-αυτί"? Έτσι!

Η καλή αυτή κυρία, που λέτε παιδιά μου, πήγαινε από τραπέζι σε τραπέζι, μετρούσε κεφάλια και άφηνε κρουασάν. Φαντάζομαι πως όλοι έχετε διαβάσει στα ψιλά γράμματα των δελτίων συμμετοχής σε διαγωνισμούς "Κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να συμμετέχει με ένα μόνο δελτίο"???? Ε, αυτό συνέβαινε κι εδώ! "Κάθε ένοικος του ξενοδοχείου μπορεί να φάει ένα μόνο κρουασάν!" Τι να κάναμε οι τουρίστες? Φάγαμε τα κρουασάν που μας αναλογούσαν, μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και...βουρρρρρ! για το μετρό.

Με δημοκρατικές διαδικασίες είχα αποφασίσει ότι η σημερινή ημέρα θα ήταν αφιερωμένη σε βόλτες και χαζολόγημα. Στον Λούβρο και την Παναγία των Παρισίων θα πηγαίναμε την επομένη. Πήραμε λοιπόν το τρενάκι (εκείνος ο έρμος ο εκφωνητής εξακολουθούσε να ξελαρυγγιάζεται ανά πεντάλεπτο "γουνζουαρλί πιτ πουκέτ γουνζουαρλί") και, λίγα λεπτά αργότερα, φτάσαμε στην πλατεία Ομονοίας (όχι την δική μας καλέ, την δική τους, την Place de la Concorde!).

Αυτοκίνητα, μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, κόσμος, κάτι καημένοι που έστηναν εξέδρες στην άκρη του δρόμου, διάφορα group με τουρίστες να ακολουθούν τους ξεναγούς τους και να περιφέρονται δεξιά αριστερά σαν τις ουρές στους κινέζικους αετοδράκους... Ένας πανικός, με λίγα λόγια. Χαζεύω για λίγο τον οβελίσκο, κάνω μερικές λήψεις με την κάμερα (και το απαραίτητο -ηλίθιο-σπικάζ βεβαίως, βεβαίως) και περιμένω να μαζέψει ο Greg τα φωτογραφικά τσιμπράγκαλα του, για να συνεχίσουμε το σάιτ σίινγκ στην πόλη του φωτός.

"Φεύγουμε για Αψίδα του Θριάμβου?"

"Φεύγουμε!"

Και φύγαμε. Σαν το Σπανοβαγγελοδημήτρη Νικόλα (του Νικόλα) και τον Ευάγγελο Φανουρίδη, στην "Σωφερίνα". Ο ένας προς την μία κατεύθυνση και ο άλλος προς την άλλη. Ο καλός μου προς τον σταθμό του μετρό κι εγώ προς την αρχή της λεωφόρου.

"Που πας καλέ?", του φωνάζω. "Με τα πόδια θα πάμε!"

Στέκεται ακίνητος και με κοιτάει: "Επειδή?"

"Επειδή θέλω να περπατήσουμε χαζεύοντας στη Λεωφόρο, επειδή το Παρίσι ήρθαμε να δούμε, δεν ήρθαμε να δούμε το μετρό, κι επειδή σε αγαπάω πολύ πολύ και επειδή κι εσύ μ' αγαπάς και μην αρχίσεις τα είναι μακριά και τέτοια, μόνο 2 χιλιόμετρα είναι, και επειδή αν δεν πάμε με τα πόδια θα τραγουδάω από σήμερα μέχρι να προσγειωθούμε στο Ελ. Βενιζέλος και επειδή..."

"Παραδίνομαι, πάμε!" με διακόπτει ο αγαπημένος μου και ξεκινάμε να περπατάμε στην Champs Elysees! Μεγαλοπρεπή κτίρια, εντυπωσιακές βιτρίνες και όμορφα πρόσωπα. Αυτό το τελευταίο, μου έκανε εντύπωση βρε παιδί μου. Περπατούσες στους δρόμους και έβλεπες ωραίους ανθρώπους! Πανέμορφη διαδρομή! Πραγματικά την απόλαυσα. Και ο Γρηγόρης την απόλαυσε. Αυτό που ΔΕΝ απολαύσαμε, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ήταν ο καφές που καθίσαμε να πιούμε. Ο καημένος ο Greg ήθελε να πιεί έναν μεγάάάάάάάλο καφέ φίλτρου με πολύύύύ γάλα κι εγώ ένα ..."κολντ κόφι". Το έτερον ήμισυ ήπιε ένα μιιιιικρό καφέ με λίίίίίγο γάλα (διότι δεν χωρούσε στο μικρό φλιτζάνι) κι εγώ ήπια τον κλασσικό φίλτρου-με-παγάκια-που-όταν-μεγαλώσει-θα-γίνει-φρέντο! (Μη νομίζετε, δεν το σκέφτηκαν από μόνοι τους, εγώ τους υπέδειξα πως να τον φτιάξουν όταν άκουσα το πρώτο "γουάτ κολντ κοφι"). Όπως καταλαβαίνετε ένα θεματάκι, με τον καφέ, το είχαμε στην Γαλλία.

Επόμενο αξιοθέατο, Arc de Triomphe (να το γράφω ξέρω, να το διαβάζω όχι).

¨Α, ώστε αυτή είναι η Αψίδα του Θριάμβου..."

"Ναι, Λενάκι μου, αυτή."

"Ε, καλά...Δεν είναι και τίποτα το εξαιρετικό. Σαν την πύλη του Αδριανού είναι."

"Ναι, και τα Ηλύσια Πεδία είναι σαν του Μακρυγιάννη" συμπληρώνει ο Γρηγόρης κοιτώντας με ένα βλέμμα κάπως... χχχμμμ... απαξιωτικό να το πω... δολοφονικά να το πω... τι-της-βρήκα-και-την-παντρεύτηκα να το πω... πως να το πω, δεν ξέρω.

Τέλος πάντων, κοιτάμε την αψίδα από 'δω, την κοιτάμε από κει, την φέρνουμε πέντε φορές βόλτα, και αποφασίζουμε να ανέβουμε στο μουσείο που βρίσκεται στην ταράτσα. Μέγα λάθος! Διότι η Αψίδα έχει ύψος 50 μέτρα (για να μην σας πω 51)!!! Θέλετε την μετάφραση σε σκαλιά????? Διακόσια εξήντα και βάλε!!! Του χάντρεντ σίξτι, εντ πουτ!

Η πιο φριχτή εμπειρία της ζωής μου! Διότι δεν ήταν μόνο το ότι έπρεπε να ανέβουμε ΟΛΑ αυτά τα σκαλιά (ενώ είχαμε ήδη περπατήσει τα 2 χιλιόμετρα της Σανζ Ελιζέ), ήταν που έπρεπε να τα ανεβαίνουμε και με γρήγορο ρυθμό, διότι πίσω μας ανέβαιναν κι άλλοι τουρίστες που είχαν την ίδια φαεινή ιδέα με εμάς. Πράγμα που σημαίνει ότι η στάση (πόσο μάλλον η στάθμευση) ήταν απαγορευμένη! Θυμόσαστε πως μπήκε η Gabriela Andersen-Scheiss στο στάδιο στου Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες? Έτσι μπήκα κι εγώ στο μουσείο. Παραπατώντας. Αγκάλιασα την πρώτη κολώνα που βρέθηκε μπροστά μου κι έμεινα εκεί, για 10 λεπτά τουλάχιστον, με την γλώσσα έξω. Αλήθεια λέω, ρωτήστε και τον Γρεγκ (ο οποίος τα δέκα εκείνα λεπτά, έκανε ότι δεν με ξέρει).

Ωραίο το μουσείο, ωραία τα αμίλητα και αγέλαστα στρατιωτάκια που είχαν στις βιτρίνες μαζί με τα υπόλοιπα εκθέματα, εξαιρετική η θέα από ψηλά (όλο το Παρίσι βλέπαμε), αλλά πολύ είχαμε καθίσει εκεί και έπρεπε να φύγουμε. Έχω μια τάση να επισπεύδω τις διαδικασίες γενικά και να κάνω ότι είναι να κάνω, όσο πιο γρήγορα μπορώ. Στο Παρίσι είχα ξεπεράσει τον εαυτό μου. Ήθελα να βλέπω τα πάντα γρήγορα, φοβούμενη πως δεν θα μας έφτανε ο καιρός για να τα δούμε όλα. Είχε ξεπεράσει και ο Γρηγόρης, όμως, τον εαυτό του. Ο οποίος εαυτός του, είναι "αργά βαδίζω, ζωή κερδίζω". Αφήστε που θέλει να μαθαίνει όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα μπορεί (από "το μηχανισμό δράσης της πιροξικάμης-β-κυκλοδεξτρίνης" έως το "πόσο μήκος φτάνει το ενήλικο αρσενικό της plodia interpunctella"). Σε αυτήν την περίπτωση ήθελε να μάθει ΟΛΗ την ιστορία της Αψίδας: γιατί την έχτισε ο Ναπολέοντας, πώς την έχτισε, πόσο καιρό του πήρε, πόσοι εργάτες απασχολήθηκαν και πως λέγανε του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα.

Με την γνωστή απειλή του τραγουδιού τον ξεκόλλησα από το μουσείο και ξαναβρεθήκαμε έξω στους δρόμους του Παρισιού. Μεσημέρι πια, είπαμε να φάμε κάτι οι άνθρωποι. Εντοπίζουμε σε κάποιον δρόμο πίσω από την Αψίδα ένα εστιατόριο και, συγκινημένοι που επιτέλους θα τρώγαμε σε γαλλικό ρεστοράν, μπαίνουμε μέσα. Άδειο το μαγαζί. Εμείς και αυτός που το είχε. Το πότε τρώνε οι Παριζιάνοι, ποτέ δεν το κατάλαβα! Καθόμαστε σε ένα τραπέζι. Από κοντά και ο ευρωπαίος εστιάτορας. Αρχίζει ο διάλογος στα γαλλικά (που έτυχε!) με τον Γρηγόρη.

"Δύο άτομα?"

"Μάλιστα κύριε"

"Α, δεν μπορείτε να καθίσετε εδώ. Το τραπέζι είναι για 4. Καθίστε εκεί"

"Τι γίνεται καλέ, τι λέει", ζητάω εγώ να βγω από την άγνοια.

Μου εξηγεί ο Greg. Κοιτάμε και οι δύο μαζί το "εκεί". Ένα τραπεζάκι μικρό. Πολύ μικρό. Με δύο καρέκλες, η μια πάνω στην άλλη. Και δίπλα άλλα τραπέζια. Κι άλλες καρέκλες. Σαν το "συνωστισμό της Σμύρνης" που λέει και η κυρία Ρεπούση.

Ξαναπροσπαθεί ο Γρηγόρης ευγενικά: "Μα το κατάστημα είναι άδειο και το τραπέζι εκείνο είναι πολύ μικρό."

Ανένδοτος ο γάλλος. Και αγενής, επίσης. "Μόνο εκεί ΘΑ κάτσετε" με ένα ύφος τελειώνε-φίλε-έχουμε-και-δουλειές.

Εμείς, βρε παιδί μου, ως οικογένεια, έχουμε ένα κόλλημα. Θέλουμε να είμαστε άνετοι όταν τρώμε. Αυτό το "πάρε το μαχαίρι από την μύτη μου" και "βγάλε το κρασοπότηρο από το μάγουλό μου", δεν το μπορούμε. Πριν αρχίσει ο Γρηγόρης να αναφέρεται ευγενικά στο σπίτι του, το σόι του και τα λοιπά (μην επαναλαμβανόμαστε) προλαβαίνω να του πω εγώ (σε άπταιστα ελληνικά) ότι εμείς στην Ελλάδα σε αυτά τα τραπεζάκια βάζουμε την άδεια ψωμιέρα και το κρασί να παγώνει. Και του πετάω κι ένα άγριο "Κάπελα γουνζουαρλί, ε γουνζουαρλι!"

Κι έρχομαι και παίρνω εκδίκηση για τα μπέργκερ στα Mc Donalds, τα κρουασάν που δεν έφαγα και τον καφέ με τα ρημαδοπαγάκια, ταυτόχρονα!

Όπως καταλαβαίνετε, τα μαζέψαμε και φύγαμε. Συνεχίζοντας να ψάχνουμε για εστιατόριο, συνειδητοποιήσαμε ότι οι Παριζιάνοι δεν τρώνε στα εστιατόρια το μεσημέρι (όπως και το βράδυ επίσης), αλλά γευματίζουν ελαφρά (πσσσσσς!...) σε μπρασερί. Που σημαίνει, ότι στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον (και όλοι μαζί πάνω στα πεζοδρόμια), μασουλώντας μπαγκέτες με μαρουλόφυλλα. Εμείς τέτοιο, δεν θέλαμε. Φαγάκι του Θεού θέλαμε, αλλά δεν το βλέπαμε. Προχωρούσαμε λοιπόν και μετρούσαμε: μπρασερί, μπρασερί, φαρμακείο, μπρασερί, μπρασερί, παντοπωλείο, μπρασερί, πιτσαρία... Ωπα! Πιτσαρία? Ναι κυρίες και κύριοι! Ψάχνοντας από δω και χαζεύοντας από 'κει, καταφέραμε και εντοπίσαμε μία πιτσαρία στο Παρίσι! Μπρασερί-τύπου βέβαια, με μικρά (το κέρατο μου!) τραπεζάκια, σκορπισμένα επάνω στο πεζοδρόμιο (το κέρατό μου, επίσης) αλλά... πιτσαρία!

"Υπάρχει Θεός", λέω εγώ!

"Θέλω νερό", λέει ο Γρηγόρης.

"Νερρράκις μικρρρός ή μεγκάλος", λέει ο σερβιτόρος.

Τον κοιτάζουμε και οι δύο έκπληκτοι! Το παλικάρι ήταν Μαροκινός, ο οποίος είχε δουλέψει κάποια χρόνια στην Ελλάδα! Άκουσε ελληνικά και... μας μίλησε στην γλώσσα μας! Η πίτσα ήταν εκπληκτική, ο Μαροκινός φιλικότατος και ευγενέστατος, οπότε το γεύμα μας ήταν απολαυστικότατο. Εννοείται ότι πήραμε τηλέφωνα, καταλόγους και φωτογραφίες του Μαροκινού πριν φύγουμε. Ακόμα κι αν χάναμε τα έντυπα του καταστήματος, θα ψάχναμε τον τύπο με την φωτογραφία του. Εμείς μαρουλόφυλλα, δεν θα τρώγαμε!

Χορτασμένοι, κουρασμένοι και ζαλισμένοι από τον ήλιο (και 2-3-4 μπύρες), ξεκινήσαμε να φύγουμε. Πάλι σαν το Σπανοβαγγελοδημήτρη και τον Φανουρίδη. Ο ένας προς το ξενοδοχείο και η άλλη προς τον Πύργο του Άιφελ.

Αυτήν την φορά, πρώτος μίλησε ο Γρεγκ.

"Δεν πα να τραγουδήσεις Χατζιδάκι, δεν πα να τραγουδήσεις Θοδωράκη, δεν πα να τραγουδήσεις Φλωρινιώτη, εγώ θα πάω για ύπνο".

"Μα..."

"Και θα πάω τώρα! Τέλος!"

"Ok, καλόν ύπνο. Εγώ θα πάω στον Πύργο του 'Αιφελ."

"Να πας!"

"Είσαι!"

"Εσύ να πας και είσαι!"

"Θα πάω μόνη μου βρε, θα πάω. Αλλά να ξέρεις πως αν χαθώ, και με κλέψουν και με βιάσουν και με σκοτώσουν και πετάξουν το πτώμα μου στον Σηκουάνα, εσύ θα φταις!"

Φαντάζομαι ότι κάπου εκεί λύγισε. Διότι, σου λέει, είμαι εγώ τώρα να τρέχω σε αστυνομίες, να δηλώνω εξαφανίσεις και να μπλέκω με ανακρίσεις στα γαλλικά? Οικειοθελώς, λοιπόν, και αυτοβούλως, με ακολούθησε στον Πύργο του Άιφελ! Τον οποίον τον ανεβοκατεβήκαμε, τον φωτογραφίσαμε και τον θαυμάσαμε την ώρα που άρχιζαν σιγά σιγά να ανάβουν χιλιάδες φωτάκια επάνω του. Τέλεια εικόνα!

Κι εκεί, στην τέλεια εικόνα, ήταν που πήγε να πάθει εγκεφαλικό ο καλός μου και να με αφήσει χήρα στο Παρίσι. Βλέπετε, του ζήτησα την φωτογραφική μηχανή. Δεν χάρηκε με την ιδέα μου (όχι να τον φωτογραφίσω, αλλά να πάρω στα χέρια μου τη μηχανή ΤΟΥ), αλλά τι να κάνει, μου την έδωσε. Αφού τον φωτογράφησα, σκέφτηκα να ζητήσω από έναν περαστικό να μας τραβήξει και μία μαζί. Επτά μέρες στο Παρίσι, μιά φωτογραφία μαζί να μην είχαμε? Πλησιάζω λοιπόν έναν κυριούλη και πάω να του μιλήσω. Συνειδητοποιεί ο Γρεγκ τι πάω να κάνω και βγάζει μια κραυγή σαν τον Κούρκουλο στο "Ορατότης μηδεν": ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΩΡΕ? ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΛΗ? ΝΑ ΑΡΠΑΞΕΙ ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ?"

Τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. 'Η βλέπει πολλές ταινίες (που βλέπει, δηλαδή), ή είναι καχύποπτος (που είναι, δηλαδή) ή εγώ είμαι πολύ τσιριμπομ! τσιριμπομ! και δεν βάζω κακό στο νου μου (ποτέ όμως, καθόλου). Όπως και να 'χει, φωτογραφία μαζί δεν βγάλαμε. Άσε που ο καλός κύριος (ο περαστικός που λέγαμε) μας κοίταξε έντρομος και εξαφανίστηκε. Τι θα σκέφτηκε ο άνθρωπος!

Κομμάτια και οι δυό από το ολοήμερο περπάτημα (ο Greg κατιτίς επιπλέον από το παραπάνω σοκ), είπαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Έλα όμως που παίρνω χαμπάρι εγώ τα μπατώ μους και θέλω να κάνω βόλτα στον Σηκουάνα! Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, βρε και αύριο μέρα είναι... Ανένδοτη η Ελενίτσα! Παραλείπω τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το πως τον έπεισα, και σας λέω πως κάναμε και την βόλτα μας νύχτα στο ποτάμι. Πολύ όμορφη εμπειρία κι αυτή! Πραγματικά!

Γύρω στις 11 το βράδυ, φτάσαμε κατάκοποι στο ξενοδοχείο. Κάνει ο Γρηγοράκης ένα ντους, κάνω κι εγώ άλλο ένα (κόντεψα να κοιμηθώ όρθια από την κούραση, αλλά δεν το ομολόγησα) και πέφτουμε να κοιμηθούμε.

Κάποια στιγμή, ξυπνάω. Και συνειδητοποιώ ότι μου μυρίζει κάτι άσχημο.

"Γρηγόρη, ξύπνα"

Καμία απάντηση.

"Γρηγόρη, ξύύύύπνα λέω" και αρχίζω να τον σκουντάω.

"Δεν πάω πουθενά, θα σηκωθώ από το κρεβάτι την ημέρα που θα γυρίσουμε πίσω"

"Γρηγόρη, μου μυρίζει καμένο"

"Όταν σου λέω εγώ ότι δεν πας καλά..."

Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή ακούμε βήματα από τον επάνω όροφο. Ανθρώπους που τρέχουν. Και φωνές. Πολλές φωνές.

"Fiiireeeee!!! Fiiirrreeeee!!!!!"

To be continued...


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

Να 'μαστε, λοιπόν, έξω από το ξενοδοχείο, σαν τους Ιάπωνες τουρίστες στην Πλάκα. Σανδαλάκια, σορτσάκια, καπελάκια κ.λπ κ.λπ. Εγώ με την τσάντα μου και την θήκη της κάμερας στον ώμο, τον χάρτη του Παρισιού στο ένα χέρι, την κάμερα στο άλλο και την φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό μου. Ο Γρηγόρης με τη δική του φωτογραφική μηχανή. Μόνο. (Για να ξέρετε ποιος σηκώνει τα βάρη στην δική μας οικογένεια).

Κατηφορίζουμε τον δρόμο και περίπου 300 μέτρα μετά το ξενοδοχείο βρίσκουμε έναν σταθμό μετρό. "Μετρό, μετρό" αρχίζω να φωνάζω εγώ πασιχαρής, σαν εκείνα τα παιδιά των ορεινών χωριών, στην δεκαετία του '60, που έβλεπαν πρώτη φορά θάλασσα στα 15 τους. Είχα διαβάσει βλέπετε, πως όπου κι αν θέλεις να πας στο Παρίσι, απλά... παίρνεις το μετρό. Δεκατέσσερις γραμμές, εάν θυμάμαι καλά, οι οποίες διασχίζουν την πρωτεύουσα της Γαλλίας από άκρη σε άκρη. "Πως κάνεις έτσι χαρά μου", ρωτάει ο αγαπημένος μου, "το μετρό είναι, δεν είναι το Γκραντ Κάνυον!" Αχ, ναι βρε αγάπη μου, συγχώρα με... Τόσες φορές έχω κάνει την διαδρομή Βικτώρια-Πειραιά (μόνο ο ηλεκτρικός υπήρχε τότε στην Αθήνα). Θα έπρεπε να είμαι πιο συγκρατημένη! Βλέπετε, ο αρχηγός είχε κάνει τα ταξιδάκια του στο Λονδίνο, οπότε δεν μπορούσε να μοιραστεί τον δικό μου ενθουσιασμό.

Μπαίνουμε λοιπόν στο μετρό και στεκόμαστε μπροστά στον χάρτη. Στην αρχή τρόμαξα με όλες αυτές τις πολύχρωμες γραμμές και τις αμέτρητες κουκίδες. "Την πατήσαμε! Θα με σφάξει και θα με πετάξει στον Σηκουάνα!" είπα από μέσα μου. "Αχ, τι απλός και κατατοπιστικός χάρτης!" είπα απ' έξω μου, φοβούμενη ότι ο Greg θα άρχιζε να μνημονεύει το δικό μου σόι, όπως έκανε με τον ρεσεψιονίστ και την καλή κυρία του ξενοδοχείου. Τελικά ο χάρτης ήταν όντως καλοφτιαγμένος και κατανοητός, οπότε αφού βγάλαμε κάρτες εβδομαδιαίων διαδρομών, αρχίσαμε να κατεβαίνουμε τις σκάλες, τις πολλές σκάλες, τις πάρα πολλές σκάλες, προκειμένου να βρεθούμε στην αποβάθρα που έπρεπε. Περιμένοντας το τρένο, το οποίο έκανε 5 μόλις λεπτά για να έλθει, ακούσαμε τουλάχιστον 2 φορές, έναν καλό κύριο να μας εφιστά την προσοχή στους πορτοφολάδες (αυτό μου το είπε ο Γρηγόρης, εγώ γουνζουαρλι άκουγα). Δεν πολυδώσαμε σημασία. Ήρθε το τρενάκι μας, μπήκαμε μέσα και έπειτα από λίγα λεπτά φτάσαμε στον σταθμό που βρίσκεται κοντά στην Όπερα (σιγά μην θυμάμαι πως τον λένε). Ξανά-μανά η φωνή απ' τα μεγάφωνα (του ίδιου κυρίου, άλλου, θα σας γελάσω). Το μήνυμα το ίδιο: "Γουνζουαρλί πιτ πουκέτ γουνζουαρλί" (μτφρ. "προσοχή στους πορτοφολάδες"). Υποψιαζόμαστε πως κάτι δεν πάει καλά, σφίγγουμε τα πράγματα μας επάνω μας και αρχίζουμε να προχωράμε κολλητά μεταξύ μας, κοιτώντας γύρω μας καχύποπτα. Εμ, γι' αυτό την λένε πόλη των ερωτευμένων. Εάν αναγκάζεσαι να αγκαλιάζεις τον άλλον συνέχεια προκειμένου να μην σε κλέψουν, έρχεσαι και τον ερωτεύεσαι, θες δεν θες.

Ανεβαίνουμε τις αντίστοιχες σκάλες με αυτές που κατεβήκαμε, βγαίνουμε στο φως, χανόμαστε σε κάτι ελεεινά στενά (εάν ακούσω Γάλλο τουρίστα να χαρακτηρίσει την Αθήνα βρώμικη πόλη, θα τον βάλω να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες στο μετρό της Ομόνοιας 7 μέρες και 7 νύχτες, όχι τις κυλιόμενες, τις άλλες) και κάποια στιγμή βλέπουμε μπροστά μας το επιβλητικό κτίριο της Opera Garnier. Ήταν η στιγμή που ο Greg, εντυπωσιασμένος από το κτίριο, έπρεπε να αρχίσει να το φωτογραφίζει. Ανοίγει λοιπόν το μπαούλο.... ε... την τσάντα, εννοώ, και ξεκινά τη συναρμολόγηση της μηχανής (διότι είναι και της κλασσικής σχολής, δεν πολυσυμπαθούσε τότε τις ψηφιακές). Εσείς δεν ξέρετε τι σημαίνει "συναρμολογεί ο Γρηγόρης γενικά" και "συναρμολογεί ο Γρηγόρης τη μηχανή, ειδικότερα". Εγώ που το ξέρω, κουράζομαι ακόμα και να το σκεφτώ, πόσο μάλλον να το περιγράψω.

Στο ενδιάμεσο ανοίγω κι εγώ την κάμερα κι αρχίζω τις λήψεις. Και δεν είναι ότι μαγνητοσκοπούσα μόνο, μιλούσα κιόλας. Να σημειώσω εδώ, ότι η κάμερα ήταν γαμήλιο δώρο-έκπληξη του αγαπημένου μου (smoochies μωρό μου), που σημαίνει ότι ήταν στην κατοχή μου 2-3 μέρες. Καινούριο κοσκινάκι μου κλπ κλπ. Όποιος ήταν εκείνο το απόγευμα στην Όπερα, λοιπόν, έβλεπε μπροστά του έναν κουτό που έβγαζε κι έβαζε φακούς και φίλτρα στην μηχανή του (ενώ είχε πάθει θλάση στον δείκτη από τα κλικ-κλικ) και μία κουτή να προχωράει με μια κάμερα και να μονολογεί "Βρισκόμαστε μπροστά από την Όπερα του Παρισιού και βλέπουμε αυτό και βλέπουμε εκείνο" και διάφορα τέτοια χαριτωμένα. Λες και ώσπου να γυρίσουμε σπίτι και να δούμε τα βιντεάκια, θα είχαμε ξεχάσει που είχαμε πάει γαμήλιο ταξίδι και τι ήταν αυτό που βλέπαμε.

Όταν ο Greg δεν έβρισκε πια άλλη γωνία από την οποία θα μπορούσε να τραβήξει φωτογραφίες, αποφασίσαμε να μαζέψουμε τις γκατζετιές μας και να απολαύουμε τον πρώτο καφέ στο Παρίσι. Δύο βήματα παραδίπλα, ήταν το φημισμένο "Cafe de la Paix". Οδεύουμε προς τα 'κει, χαμός από κόσμο, έρχεται ένας καλό Γάλλος, και μας οδηγεί σε ένα τραπεζάκι. Τραπεζάκι, όμως. Μικρό. Πολύ μικρό, συγκεκριμένα. Πετίτ που λένε (νομίζω) και οι Γάλλοι. Μας παίρνει ένα πεντάλεπτο να βολευτούμε (να βολέψει δηλαδή τη μηχανή του ο καλός μου, έτσι ώστε να μην κινδυνεύει να πέσει ή να σπρωχτεί ή να σπάσει ή να βραχεί. Πάω στοίχημα ότι όταν ο Γάλλος τον ρώτησε "Πόσα άτομα?" εκείνος απάντησε μεν "Δύο", αλλά σαν δεύτερο δεν εννοούσε εμένα).

Εκείνη την ώρα, περνάει μπροστά μας ένας τύπος κουστουμαρισμένος, με έναν ασύρματο στο χέρι κι ένα ακουστικό στο αυτί. Μπράβο να τον πω, μπόντι γκαρντ να τον πω, ένα τέτοιο πράγμα πάντως. Δεν δίνουμε σημασία και περιμένουμε κάποιον να παραγγείλουμε.

"Τι θα πάρεις αγαπούλα μου?" λέει η Ελενίτσα (ευτυχισμένη που θα πιεί τον πρώτο καφέ στο Παρίσι).

"Πεθαίνω για έναν καφέ. Και νερό, πολύ νερό" απαντά ο Γρηγοράκης, ο οποίος είναι η χαρά της ΗΒΗ ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ (και της Ιόλης, και του Ζαγορίου, και της Αύρας επίσης).

"Αχ, κι εγώ καφεδάκι θέλω" συμπληρώνει η Ελενίτσα, η οποία έχει δίπλα της μόνιμα έναν φραπέ, ενίοτε και φρέντο. (Μέχρι εκεί όμως. Οτιδήποτε έχει την κατάληξη τσίνο δεν είναι καφές. Όβερ.)

"Δεν τρώμε κι ένα γλυκό, που δεν έχουμε φάει τίποτα σήμερα?" προτείνει το στεφάνι μου.

"Χμμμ... δεν θέλω μωρέ", λέω εγώ, "αφού θα πάμε για φαγητό μετά" (ΝΟΜΙΖΑ).

Τέλος πάντων, με πείθει (δύσκολο που ήταν....) και όταν έρχεται ο σερβιτόρος, παραγγέλνουμε δύο μιλφέιγ (στο Παρίσι ήμασταν, να μην δοκιμάζαμε μιλφέιγ, οφ δι γκέι, που λένε και στο χωριό μου), έναν καφέ φίλτρου και έναν καφέ...χχχχμμμ.... Πως να τον ζητούσαμε?... Την λέξη "φραπέ", δεν θα την καταλάβαιναν. Ο φρέντο, δεν ήταν ακόμα διαδεδομένος.

"Κολντ κόφι", λέω εγώ, εφ' όσον είχα μπροστά μου τον δεύτερο μη-σωβινιστή Γάλλο που συναντούσα στο Παρίσι.

Βζιιιιιν, περνά και πάλι μπροστά μας ο κουστουμάτος, με τον ασύρματο και το ακουστικό.

"Κόλντ κόφι!?!?!", ρωτά έκπληκτος αυτός

"Ναι χρυσό μου, κόλντ κόφι"

"Γουάτ κόλντ κόφι?" συνεχίζει αυτός.

Ξανά βζζζζζνννν μπροστά μας το σετάκι κουστούμι-ασύρματος-ακουστικό. Σκέφτηκα πως κάποιος "μεγάλος" θα ήταν στο καφέ και ο τύπος ήλεγχε τον χώρο.

"Κόλντ, πουλάκι μου... Κόλντ! γιου νόου?... κόλντ, άις, σνόου, γουίντερ, σουίτσερλαντ????", αρχίζω να λέω εγώ, υποψιασμένη ότι εκείνο το πρώτο καφεδάκι στο Παρίσι, που λέγαμε, δε θα το απολαύσω.

Κάτι του λέει ο Γρηγόρης, κάτι απαντά αυτός, τελειώνουν οι διαπραγματεύσεις και φεύγει.

Δυόμισι δευτερόλεπτα αργότερα, βλέπουμε τον Κέβιν-Κόστνερ-μπόντι-γκαρντ, να έρχεται κατά πάνω μας. Πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε τι γίνεται, μας έχει ήδη συστηθεί (ασφάλεια του καταστήματος) και μας ζητά ευγενικά να προσέχουμε τα πράγματα μας, διότι κυκλοφορούν κλέφτες! Φανταστείτε, ότι επάνω σε κάθε τραπεζ(άκ)ι, υπήρχε ένα καρτελάκι, σαν κι αυτά που γράφουν "reserved", που έλεγε αυτό ακριβώς: "Προσοχή στους κλέφτες και τους πορτοφολάδες" (!!!!!).

Πριν προλάβουμε να ξεπεράσουμε αυτό το σόκ, έρχεται το επόμενο, δηλαδή η παραγγελία μας. Δύο μιλφέιγ (θεϊκά, είναι η αλήθεια) και δύο καφέδες τοποθετημένοι σε φλιτζάνια λίίίίίγο μικρότερα από εκείνα του τσαγιού. Αφήνει ο σερβιτόρος το ένα μπροστά στον Greg και, πριν προλάβω να πω ότι μάλλον έχει γίνει λάθος διότι εγώ ζήτησα παγωμένο καφέ, τοποθετεί το άλλο φλιτζάνι μπροστά μου. Στο οποίο φλιτζάνι επιπλέουν ...2-3 παγάκια!!!!!! Ω, ναι! Αφού δεν είχαν οι άνθρωποι κολντ κόφι, πέταξαν δυό παγάκια μέσα στον χότ και τον έφτιαξαν!!!!

Τέλος πάντων, τρώμε πρώτα το γλυκό και, πριν συνεχίσουμε με τον καφέ, απλώνουμε το χεράκι μας να πάρουμε τα ποτήρια με το νερό. Νερό? Ποιό νερό? Που είναι ρε παιδιά το νερό? Ξαναφωνάζουμε το παλικάρι, "ξεχάσατε το νεράκι" λέμε, "μα δεν παραγγείλατε νερό" απαντά. Ε???... Ναι. "Ok, παραγγέλνουμε τώρα". Δυό λεπτά αργότερα (άψογο σέρβις, το ψέμα δεν το θέλω) ξανάρχεται με 2 ποτηράκια του ούζου. ΤΟΥ ΟΥΖΟΥ, σας λέω. Του εξηγεί ο Grigorios ότι το νερό το θέλουμε για να το πιούμε, όχι να το πάμε στο Γ.Χ.τ.Κ. για ανάλυση. Ξαναφεύγει και ξαναέρχεται με ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο του ...μισού λίτρου!

"Τι ειν' αυτό μον σερί?" απευθύνομαι στον καλό μου (ένα αέρα Παρισιού, είχα προλάβει μέσα στο 5ωρο και τον είχα αρπάξει).

"Το νεράκι που παρήγγειλες, μον αμούρ" απαντά ο από-διημέρου συζυγός μου, με φωνή που "γλυκιά και τρυφερή" δεν την έλεγες.

"Γιατί πήρες μικρό μπουκάλι καλέ...?" αρχίζω να λέω, αλλά επειδή ήθελα να εξακολουθήσω στο άμεσο (τουλάχιστον) μέλλον, να τον συστήνω ως σύζυγό μου, το κόβω. Άσε που είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της εκείνη η γυαλάδα, στο δεξί μεγάλο και αμυγδαλωτό ματάκι του.

"Δεν ζήτησα μικρό, αλλά μάλλον αυτό έχουν μόνο", γρυλλίζει. (κάτι είπε και για το Παρίσι, τους Γάλλους και τα σπίτια τους, τι ακριβώς δεν κατάλαβα, αλλά υποθέτω).

Κάτι η κούραση, κάτι η πείνα, κάτι το σοκ από τον καφέ και το νερό που δεν ήπιαμε, πληρώνουμε (δεν θέλετε να μάθετε πόσα), ζευόμαστε την πραμάτεια μας και ξεκινάμε να βρούμε ένα εστιατόριο να φάμε. Είχε πάει 22:30 το βράδυ, πια. Έλα όμως που οι Γάλλοι, δεν τρώνε μετά τις 22:30. Εκτός αν τρώνε σπίτι τους. Πάντως σε εστιατόρια δεν τρώνε. 'Η, τουλάχιστον, δεν τρώνε σε εστιατόρια που βρίσκονται στην (ευρύτερη) περιοχή της Οπερά Γκαρνιέ. Και δεν φτάνει που δεν τρώνε αυτοί, αλλά κλείνουν τα μαγαζιά τους για να μην τρώνε και οι τουρίστες. Τι να πω? Μπορεί να τους στέλνουν αλλού. "Τι είσαι? Τουρίστας? Μόνο στην περιοχή του Άιφελ τρως!"

Σε όλη την διαδρομή από το σημείο που ήμασταν έως το ξενοδοχείο (τρία χιλιόμετρα περίπου περπάτημα, σιγά μην μπαίναμε βραδιάτικά στο μετρό), συναντήσαμε ένα μαγαζί ανοικτό. Mc Donald's, συγκεκριμένα. Για να ακριβολογήσω, μόνο η πόρτα ήταν ανοικτή. Το κατάστημα είχε κλείσει και οι υπάλληλοι καθάριζαν. Δεν ξέρω εάν έπαιξε ρόλο η ευγενική και ήρεμη έκφραση στο πρόσωπο του Γρηγόρη (φανταστείτε τον σαν τον τραγουδιστή των Lordi) ή το δικό μου ηλίθιο, ικετευτικό βλέμμα ("αν δεν ταΐσετε εσείς αυτόν, θα ταΐσει αυτός τα ψάρια του Σηκουάνα με μένα), πάντως 2 μπέργκερς και 2 πατάτες τις φάγαμε.

Εξουθενωμένοι και ευτυχισμένη (προσέξτε την κατάληξη, ΜΟΝΟ εγώ ήμουν ευτυχισμένη), επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και ξεραθήκαμε στον ύπνο, ευελπιστώντας ότι η ταλαιπωρία της πρώτης ημέρας δεν επρόκειτο να επαναληφθεί.

Χα χα χα! Νομίζαμε!

To be continued...


Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Λίγο ο Βασίλης που με πρόλαβε με τον γούγλη και τα παλαβά του όνειρα (αλήθεια λέω, είχα ήδη αρχίσει να κάνω παρόμοιες εγγραφή αλλά δεν πρόλαβα!) και με άφησε χωρίς θεματολογία, λίγο η Ερόεσσα με τις γαμήλιες προτιμήσεις  της και τις γαμήλιες συμβουλές της, με έκαναν να θυμηθώ το γαμήλιο ταξίδι μου και να θέλω να σας περιγράψω τις περιπέτειές μας.

Εν έτει 2001, λοιπόν, παραμονές του γάμου μας, θέτει ο αγαπημένος μου το κρίσιμο ερώτημα: «Εμείς, αγάπη μου, που θα πάμε γαμήλιο ταξίδι?».

Η απάντηση μονολεκτική, λιτή και σαφέστατη: «Παρίσι!»

Γνωρίζοντας ότι έτρεφα μια γενικότερη απέχθεια για την Γαλλία, τους Γάλλους και τα Γαλλικά, έκπληκτος ρωτά: «Στο Παρίσι!?!?!?!?».

Η απάντηση μονολεκτική, λιτή και σαφέστατη: «Ναι!»

«Τι να κάνουμε παιδάκι μου στο Παρίσι, που εσύ δεν μιλάς γρι Γαλλικά κι εγώ θυμάμαι ένα μπονζουρ κι ένα γουνζουαρλι από το Λύκειο??? (τη δεύτερη λέξη δεν θυμάμαι πως την είπε, αλλά δεν έχει σημασία, διότι όλες οι γαλλικές λέξεις έχουν μέσα γου και ζου και λι).

Η απάντηση περιφραστική, λιτή και σαφέστατη: «Θα πάμε στο Παρίσι!»

Τέλος πάντων, ο άνθρωπος πήρε απόφαση ότι δεν θα έβγαζε άκρη και τελικά συμφώνησε. Η επόμενη (εύλογη) ερώτηση του ήταν «Με ποιο πρακτορείο θα πάμε? Έχεις βρει, υποθέτω, κάποιο ελκυστικό πακέτο».

Και του έρχεται το δεύτερο χτύπημα: «Όχι βέβαια, μόνοι μας θα πάμε». Και άρχίσα να του εξηγώ ότι τα είχα κανονίσει όλα! Και στο τέλος, του ανακοινώνω και το κόστος. Γύρω στις 800.000 δρχ (τότε) για 7 ημέρες και 7 νύχτες στην πόλη του φωτός (αεροπορικά εισιτήρια και ξενοδοχείο, τεσσάρων αστέρων παρακαλώ)!

Αφού ξεπερνάει ξυστά το εγκεφαλικό, κάθεται στην πολυθρόνα και, επιστρατεύοντας όση λογική και ψυχραιμία μπορεί να διαθέτει ένας άνθρωπος που σκοπεύει να παντρευτεί την υποφαινόμενη (και πρέπει να έχει τεράστια αποθέματα κι από τα δυό, πιστέψτε με), προσπαθεί να μου αλλάξει γνώμη:

Γρηγόριος (ο οσιομάρτυς): Πάμε καλή μου σε ένα πεντάστερο ξενοδοχείο, στην Ελλάδα. Τα ίδια λεφτά θα δώσουμε, θα είμαστε μέσα στην πολυτέλεια και θα απολαύσουμε και τις ομορφιές της πατρίδας μας. Άσε που θα είμαστε όλοι μέρα αραχτοί, θα χαλαρώσουμε και θα ξεκουραστούμε, επιτέλους, από το τρέξιμο και τις προετοιμασίες του γάμου.

Ελενίτσα: Όχι θα πάμε στο Παρίσι (πρώτον διότι ήθελα να απολαύσω κι άλλες ομορφιές, ευρωπαϊκές, και δεύτερον διότι ήθελα να πάω στο Παρίσι)

Γρηγόριος (ο οσιομάρτυς): Πάμε αγαπημένη μου στην Ελούντα να ατενίζουμε το πέλαγο και να τρώμε τρυφερό φιλέτο καλκάνι ψημένο στη σχάρα συνοδευόμενο με μεταξένια σάλτσα αστακού και θαλασσινών. Ο Παπανδρέου που το έκανε, χαζός ήταν?

Ελενίτσα: -Όχι θα πάμε στο Παρίσι (πρώτον διότι δεν ήξερα τι είναι το καλκάνι -ούτε τώρα ξέρω- δεύτερον διότι ήθελα να πάω στο Παρίσι και τρίτον διότι εμμέσως πλην σαφώς με χαρακτήριζε κοιλιόδουλη, πράγμα που καθόλου δεν μου άρεσε, ασχέτως του ότι είμαι).

Εν πάσει περιπτώσει, με συνοπτικότατες και δημοκρατικότατες διαδικασίες, όπως μπορεί να συμπεράνει κανείς από τους παραπάνω διαλόγους, συναποφασίσαμε και συνομολογήσαμε ότι το γαμήλιο ταξίδι μας, θα πραγματοποιηθεί στο Παρίσι.

Ερωτευμένοι, ευτυχισμένοι και κουρασμένοι, ξεκινάμε λοιπόν για την πόλη του φωτός και των ερωτευμένων. Πουρνό πουρνό στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος (ολοκαίνουργιο το El. Venizelos, τότε) με τις βαλιτσούλες μας και τον λοιπό ταξιδιωτικό εξοπλισμό: φωτογραφικές μηχανές (δύο παρακαλώ, διότι ο Γρηγόριος ερωτευμένος ήταν, δεν ήταν χαζός ώστε να μου εμπιστεύεται την μηχανή του), κάμερα, την θεία που μας πήγε στο αεροδρόμιο να μας αγκαλιάζει και να δακρύζει (λες και πηγαίναμε για ανθρακωρύχοι στο Βέλγιο), χάρτες του Παρισιού κ.λπ. 'Οχι, Ελληνογαλλικούς διαλόγους σε μέγεθος πόκετ δεν είχαμε πάρει μαζί μας (κακώς, πολύ κακώς). Επιβιβαζόμαστε και ξεκινάμε.

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο Charles de Gaulle, παραλαμβάνουμε τις αποσκευές μας, και μπαίνουμε σ' ένα ταξί. Για καλή μας τύχη (και δική του, επίσης) ο ταξιτζής ομιλεί την αγγλική (σπανιότατο για Γάλλο, εγώ ήθελα να τον φωτογραφίσω για να τον δείχνω, για να καταλάβετε). Του λέμε που θέλουμε να πάμε και μισή ώρα αργότερα βρισκόμαστε μπροστά στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου.

Προσπαθούμε να εξηγήσουμε στον ρεσεψιονίστ ποιοί είμαστε και τι θέλουμε. Εγώ σε άπταιστα ελληνικά (έτσι κι αλλιώς γαλλικά δεν ήξερα και αγγλικά δεν θα μου μιλούσε ακόμα κι αν τον απειλούσα με όπλο) και ο Greg με τα μπονζουρ και τα γουνζουαρλι. Με τούτα και με κείνα, καταλαβαίνει τι θέλουμε, μας καλωσορίζει (νομίζω) και φωνάζει μια καλή κυριούλα, προκειμένου να μας οδηγήσει στο δωμάτιο μας. Έρχεται η ευγενική κυρία, και μας οδηγεί στα ενδότερα του ξενοδοχείου, όπου βρισκόταν τα ασανσέρ. Δύο τα ασανσέρ, μισό επί μισό το κάθε ένα, μπαίνει ο Greg στο ένα με τα  μισά μπαγκάζια, μπαίνω εγώ στο άλλο με τα άλλα μισά και η κυρία ανεβαίνει με τα πόδια στον τέταρτο όροφο, διότι δεν χωρούσε.

Φτάνοντας στον τέταρτο, ανοίγω εγώ την πόρτα, βγαίνω στον διάδρομο και περιμένω να δω τον αγαπημένο μου. Πουθενά! Περνάνε δυό λεπτά, περνάνε τρία, περνάνε τέσσερα, ε..., στο πεντάλεπτο αρχίζω και τρομάζω. Λες να κλείστηκε στο ασανσέρ? Λες να μου τον έκλεψαν? (και ήταν και καινούριος, όχι τίποτε άλλο, δύο μέρες παντρεμένοι ήμασταν). Γυρνάω πίσω να δω την πόρτα του δεύτερου ασανσέρ και... τα παίζω! Τελείως, όμως! Διότι πολύ απλά, πίσω μου υπήρχε ...μία μόνο πόρτα! Ένα ασανσέρ δηλαδή! Αυτό, από το οποίο είχα βγει εγώ! Θρίλερ?.. Εντελώς?.. Αρχίζω λοιπόν, κατατρομαγμένη, να σκούζω «Γρηγόοοοορη, Γρηγόόόόόρηηηηη», ούσα σίγουρη ότι είχα βρεθεί σε άλλη διάσταση! Πριν προλάβω να βάλω τα κλάματα ακούγεται από κάπου η φωνή του αγαπημένου μου «Που είσαι χριστιανή μου?».

«Εγώ εδώ είμαι καλέ, εσύ που είσαι?» (δεν μπορείτε να πείτε, έδωσα ακριβώς το στίγμα μου).

«Εγώ είμαι στον τέταρτο όροφο, μπροστά από το ασανσέρ».

«Δεν γίνεται, διότι κι εγώ στο ίδιο σημείο είμαι»

«Μήπως έπαθες τζετ λάνγκ, αγάπη μου? Μήπως κάνεις λάθος?»

«Ναι βρε μωρό μου, έχεις δίκιο! Τόσες ώρες πτήσης.... Τι λες βρε τρελαμένη? Άλλωστε είναι δίπλα μου η υπάλληλος του ξενοδοχείου. Άρα εσύ βρίσκεσαι σε λάθος σημείο».

Η μόνη λύση, ήταν να μπω πάλι στο ασανσέρ, να κατέβω στο ισόγειο, να μπω στο άλλο ασανσέρ και να ξαναδοκιμάσω την τύχη μου. Πράγμα που έκανα και βρέθηκα (επιτέλους) δίπλα στον άντρα της ζωής μου.

('Εχουν περάσει 6 χρόνια και, όσες προσπάθειες κι αν έχει κάνει ο Γρηγόρης, ακόμα δεν έχω καταλάβει πως στο καλό ήταν φτιαγμένο αυτό το ξενοδοχείο)

Ο οποίος άντρας της ζωής μου, είχε προλάβει στο ενδιάμεσο να ζητήσει αλλαγή του δωματίου. Διότι ώσπου να τελειώσω εγώ τις βόλτες μου με το ασανσέρ, εκείνος είχε ήδη δει που σκόπευαν να μας χώσουν. Λίγο η ταλαιπωρία του γάμου και του ταξιδιού, λίγο η ανομολόγητη τσαντίλα του που ξεκινούσαμε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, λίγο ο ήρεμος και γαλήνιος χαρακτήρας του, είχαν έρθει και είχαν δώσει μια γυαλάδα στο ματάκι του (το δεξί όπως μπαίνεις, αυτό γυρίζει ανάποδα πρώτο σε τέτοιες περιπτώσεις), που έκανε την καλή γαλλίδα να μας δώσει το καλύτερο δωμάτιο του ορόφου, περιγραφή του οποίου ακολουθεί.

Πόρτα. Την άνοιγες και κοιτούσες το δωμάτιο. Ολόκληρο, όμως! Προφανώς οι Γάλλοι νομίζουν ότι οι τουρίστες που τους επισκέπτονται πάσχουν από αυχενικό σύνδρομο. Δεν εξηγείται διαφορετικά, το ότι δεν ήταν ανάγκη να γυρίσεις το κεφάλι σου δεξιά και αριστερά προκειμένου να δεις τους ακριανούς τοίχους του δωματίου. Τους έβλεπες και τους δύο ταυτόχρονα. Έμπαινες στο δωμάτιο, και έκανες δυό βήματα αριστερά (και να ήθελες παραπάνω, δεν μπορούσες, έβρισκες τοίχο) και έκλεινες την πόρτα. Προχωρούσες τρία βήματα στο στενό διαδρομάκι μεταξύ πόρτας και κρεβατιού και σζντούπ! χτυπούσες πάνω στην ντουλάπα! Μισό βήμα πίσω, ημιστροφή αριστερά, τρία βηματάκια μπροστά, σζντούπ! πάνω στο κομοδίνο. Επιτόπια ημιστροφή δεξιά σζντούπ! πάνω στην πόρτα του μπάνιου. (Εντάξει, είμαι υπερβολική. Εάν είχες φροντίσει να ανοίξεις την πόρτα του μπάνιου, το τελευταίο σζντούπ, το γλύτωνες.)

Εμένα, όμως, που βρισκόμουν με τον αγαπημένο μου στο Παρίσι, με άφηναν αδιάφορη όλα αυτά! Εκείνον, πάλι, όχι! Είχε ήδη αρχίσει να εκφράζει τις απόψεις του για τους Γάλλους, τον ξενοδοχείο, τον ρεσεψιονίστ, την αδελφή του ρεσεψιονίστ, την καλή κυριούλα, το σπίτι της καλής κυριούλας κ.λπ. κ.λπ.

Προσπάθησα να τον πείσω πως δεν είχε νόημα να χαλάει την διάθεσή του, πως δεν χρειαζόμασταν μεγαλύτερο δωμάτιο, πως ήμασταν γαμήλιο ταξίδι, πως τα πουλάκια κελαηδούσαν και μοσχοβολούσαν τα λουλουδάκια.

'Η τον έπεισα ή βαρέθηκε να με ακούει, σημασία έχει πως ένα τέταρτο αργότερα βρισκόμασταν στον δρόμο μπροστά από το ξενοδοχείο, ζωσμένοι μηχανές και κάμερες, έτοιμοι να εξερευνήσουμε το Παρίσι.

Και εκεί άρχισαν τα ωραία. Τα οποία θα μάθετε στις επόμενες εγγραφές, διότι πρέπει να πάω σπίτι να μαγειρέψω.

To be continued...


Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007
...εσύ δεν έλεγες «οι άνθρωποι δε θέλουν διαταγές
από ανθρώπους μηχανές στο ρόλο του προστάτη
»;...

alt


Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Α':

Όταν πάμε στο Θέατρο Βράχων, ΔΕΝ καθόμαστε επί τρείς συνεχόμενες ώρες επάνω στο σανίδι που οι υπεύθυνοι του Δήμου Βύρωνα εξακολουθούν να το αποκαλούν «κάθισμα», τα τελευταία 10 χρόνια. Σηκωνόμαστε, κάνουμε μια βόλτα στην πάνω κερκίδα, πάμε στο κυλικείο, ανεβοκατεβαίνουμε τις σκάλες, κινούμαστε εν πάσει περιπτώσει. (Τα μικρά διαλείμματα που κάνουμε για να σηκωθούμε όρθιοι και να χειροκροτήσουμε την Χαρούλα, δεν πιάνονται).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Βου':

Όταν μας καλούν σε γαμήλια δεξίωση Σεπτέμβρη μήνα (και μάλιστα σε χώρο ο οποίος βρίσκεται επάνω στην θάλασσα, επάνω όμως) δεν φοράμε το καλοκαιρινό μας φορεματάκι, με τις τιράντες και τις διαφάνειες. Ειδικά όταν την συγκεκριμένη νύχτα λυσσομανάει ο άνεμος (που λέει το τραγούδι) και το κρύο είναι τσουχτερό (που λέει το άλλο τραγούδι). Εάν δε, την προηγούμενη μέρα έχουμε υποστεί το μαρτύριο του παραπάνω θεάτρου, δεν φοράμε ψηλά τακούνια και υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι είμαστε πλέον πτάρες (από το 37άρες) και όχι σάρες (από το 20άρες). Πράγμα που σημαίνει, ότι δεν ξεβιδωνόμαστε χορεύοντας disco, διότι δεν βρισκόμαστε στην Prison όπου γίνεται η χοροεσπερίδα του Λυκείου της περιοχής μας, αλλά στο Blue Water, όπου γλεντάμε για τον γάμο του Αντώνη και της Αναστασίας. Η συμμετοχή μας σε ένα απλό, σεμνό και, κυρίως, ήρεμο τανγκό (πσσσς!!!) είναι αρκετή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Γου':

Εφ' όσον έχουν προηγηθεί δυο νύχτες, που θα ήταν αρκετές για να σε καθηλώσουν σε ακινησία, και δυο μέρες, κατά τις οποίες τίποτα δεν έχει αλλάξει στις συνήθειες σου (εργαζόμενη μητέρα και καλή (λέμε τώρα) νοικοκυρά, γιου νόου), κάθεσαι ήσυχα ήσυχα στον καναπέ σου και προσπαθείς να εμπεδώσεις ότι η δική σου φυσική κατάσταση ουδεμία σχέση έχει με εκείνη του Νικοπολίδη. Εσύ, ας πούμε, δεν μπορείς να πλονζονάρεις (=κάνω πλονζόν) με την ίδια ευκολία βρε παιδί μου, τι να κάνουμε τώρα. Οπότε, όταν την τρίτη (συνεχόμενη) νύχτα ακούς τον μονάκριβό σου να τσιρίζει από το διπλανό δωμάτιο «μαμάάάάάάάάάάάάά», δεν τινάζεσαι σαν ελατήριο για να δεις τι συμβαίνει, αλλά σηκώνεσαι με αργές και νωχελικές κινήσεις. (Επίσης, όταν συνειδητοποιείς ότι το αγγελούδι σου έσκουζε επειδή ξύπνησε και δεν είδε δίπλα του τον Σίμπα (=ομοίωμα του βασιλιά των λιονταριών) δεν το πνίγεις αλλά του εξηγείς, όσο πιο ήρεμα γίνεται μέσα στην άγρια νύχτα, ότι μπορεί να έχασε τον Σίμπα αλλά επάνω στο κρεβάτι του εξακολουθούν να βρίσκονται o nemo, ο superman (σε 3 διαφορετικά μεγέθη παρακαλώ), το σώμα του batman (το κεφάλι ακόμα το ψάχνουμε) και ο κεραυνός mc queen).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Δου':

Όταν δεν έχεις ακολουθήσει τίποτα από τα παραπάνω, τη Δευτέρα το πρωί που θα ξυπνήσεις, δεν έχεις και πολλές πιθανότητες να σηκωθείς από το κρεβάτι σου.

Όπερ και εγένετο. Από την περασμένη εβδομάδα, κλινήρης η Ελενίτσα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Κατάφερα και σηκώθηκα την Κυριακή των εκλογών, διότι καλές οι οσφυαλγίες και οι ισχιαλγίες, καλή η άδεια από την δουλειά, καλή η αποχή από το νοικοκυριό, αλλά όχι να χάσουμε και την ευκαιρία να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα, ε? Όπως έλεγα και στην φίλη μου την Άντα, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα το σχολιάσω (πολύ), αλλά νομίζω πως μπορώ να προσθέσω ένα ακόμα συμπέρασμα, στα προηγούμενα:

Σε αυτήν την χώρα, δεν ζουν άνεργοι, δεν ζουν μισθωτοί, δεν ζουν αγρότες, δεν ζουν συνταξιούχοι, δεν ζουν φοιτητές.

Χμμμμ.... εντάξει, ας μην είμαι τόσο ισοπεδωτική. Ας πω ότι σε αυτήν την χώρα, ζουν ευτυχισμένοι (!?!?!?!?!?!) άνεργοι, ζουν ευτυχισμένοι (!?!?!?!?!?!) μισθωτοί, ζουν ευτυχισμένοι (!?!?!?!?!?!) αγρότες, ζουν ευτυχισμένοι (!?!?!?!?!?!)συνταξιούχοι, ζουν ευτυχισμένοι (!?!?!?!?!?!) φοιτητές.

Ή, έστω, ικανοποιημένοι.

Ή, έστω, βολεμένοι.

Ή, έστω, φοβισμένοι.

Το «αποβλακωμένοι», δεν θέλω να το σκεφτώ.

Λ.

Υ.Γ. Το καλύτερο συμπέρασμα όλων, δεν σας έγραψα:

Εάν κάποια στιγμή εξαφανιστείς από την μέιλοσφαιρα & την μπλογκόσφαιρα, η 'Αντα και ο Βασίλης θα σε ψάξουν! Πάω να απολάυσω τις αναρτήσεις του Βασίλη. Στερητικό σύνδρομο έπαθα μια βδομάδα τώρα. Φιλιά πολλά και στους δυό σας.


Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Ούσα λάτρης της Ελληνικής Μουσικής, έχω παρακολουθήσει αρκετές (έως πολλές) συναυλίες ελλήνων καλλιτεχνών.

Όμως αυτό που έζησα εχτές το βράδυ στο Θέατρο Βράχων ήταν, ειλικρινά, πρωτόγνωρο.

Μια μαγική βραδιά, από μια αληθινή μάγισσα!

Δε νομίζω πως υπάρχει άλλος τραγουδιστής ή τραγουδίστρια που θα μπορούσε να υποστηρίξει μια συναυλία-αφιέρωμα στον Λοίζο, καλύτερα από την Χαρούλα. Που να μπορεί να τραγουδήσει με τόση τρυφερότητα το «Πόσο σε αγαπώ», με τόση μελαγχολία τον «Αρχηγό», με τόσο μπρίο τον «Φαντάρο».

alt

Η φωνή έβγαινε από τα βάθη της ψυχής της και, όπως τέντωνε ψηλά τα χέρια της, είχες την αίσθηση πως από στιγμή σε στιγμή θα απογειωθεί, θα πετάξει στον ουρανό παίρνοντας και σένα μαζί της. Μια παρουσία αληθινή, δυνατή, παθιασμένη, που μας χάρισε πραγματικά μοναδικές στιγμές, όταν τραγούδησε το «Δεν θα ξαναγαπήσω»! Δε νομίζω ότι έχει ακούσει ποτέ κανείς συγκλονιστικότερη ερμηνεία από αυτήν!!!

Ήταν μια ανεπανάληπτη νύχτα και, όσοι είχαν την τύχη να βρεθούν εκεί απόλαυσαν μιά πραγματικά σπουδαία τραγουδίστρια, σε πραγματικά σπουδαία τραγούδια!

Μπράβο! Χίλια μπράβο!!!

Λ.

Υ.Γ. Πολλά πολλά ευχαριστώ στον (νόμιμο smile_tongue) αγαπημένο μου, για τις φωτογραφίες που τράβηξε. Εγώ απολάμβανα την συναυλία και αυτός δούλευε για μένα. Γλυκέ μου συμβίε, σου υπόσχομαι την επόμενη φορά που θα φέρεις στο σπίτι το νέο μοντέλο της Olympus ("με την υψηλότατη ανάλυση και το απίστευτο zoom"), δεν θα (ξανα)τσιρίξω! kiss


Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2007

'Ολος ο κόσμος

για δημοσκοπήσεις και ψήφους μιλάει αυτόν τον καιρό, σωστά?

 

Δεν κάνουμε κι εδώ μια ψηφοφορία, μπας και βοηθήσουμε τον

Αντώνιο-Διονυσίου-Αρνατ...Αρνατουτκ...Φτου-Μιρχάκη

να πάρει μία απόφαση????

 

alt

 

ΠΡΕΠΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ (ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ)

ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ (ΤΟΥ ΕΥΛΑΜΠΙΟΥ),

ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ (ΝΑ ΔΕΗΣΕΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΘΕΟΥΛΗΣ ΚΑΙ)

ΕΚΕΙΝΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ????

(ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ)

Ε?? Ε?? Ε??


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2007
  
alt 

3.026.968,85

αυτά είναι το ποσά με τα οποία θα χρηματοδοτηθείτε από το κράτος (δηλαδή από όλους εμάς),
εν όψει των εκλογών του Σεπτέμβρη

alt 

2.705.902,03

μην βγάζετε κομπιουτεράκι, το σύνολο ανέρχεται στα
 6.490.440,00

(ο κάθε ένας από εμάς, αν υποθέσουμε ότι είμαστε 10 εκ. Έλληνες, σας χαρίζουμε 64 λεπτά περίπου)

alt

393.472,51

επαναλαμβάνω,
αυτή είναι η κρατική επιχορήγηση,
διότι το τι θα πάρει το κόμμα σας
από τους "φίλους" του
(επιχειρηματίες, τραπεζίτες κλ.π)
δεν θα το μάθουμε ποτέ

alt 

217.728,70


το ενδεχόμενο να μας
απαλλάξετε,
για μία φορά έστω,
από τις ανόητες γιγαντοαφίσες σας,
τα κοινότυπα συνθήματά σας και τις γελοίες φάτσες σας,
σας έχει περάσει από το μυαλό;

alt 

46.367,91


υπάρχει περίπτωση 
να διαθέσετε αυτά τα χρήματα
σε όλους εκείνους που έχασαν
τους ανθρώπους τους, το βιό τους 
και, κυρίως, την ψυχική τους υγείααπό δική σας ανικανότητα ;


Ναι, σε εσάς το λέω...
 
 
Σε ΟΛΟΥΣ εσάς...
 
 
Που κοιτάτε αλλού...

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2007
"...στης πόλης μου το σάλπισμα πάντα στρατιώτης
και το γενέθλιο γλέντι μου και αυτό δικό της
αυτή η πόλη μου 'γραψες μετράει το τέλος μου
με δυο γραμμές απάντησα πως ζω το μέλλον μου

με εννέα βήματα ζωής γενέθλια ήμερα
τα οκτώ στη γη και σταθερά και το άλλο στον αέρα
με εννέα βήματα ζωής γενέθλια ήμερα
τα οκτώ στη γη και σταθερά και το άλλο στον αέρα..."
ΣΗΜΕΡΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ  37.
....τελείτσες....

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
Τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο
Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
Στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
Τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
Τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
Άδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα
Νίκος Γκάτσος - Μάνος Χατζιδάκις


Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2007

 
 
alt "Έχουμε ευρήματα, έχουμε συλλήψεις, έχουμε προσαγωγές, έχουμε κατηγορηματικές καταθέσεις μαρτύρων, που θα αποτελέσουν στοιχεία του προανακριτικού υλικού. Μπορούμε να πούμε ότι,πράγματι, έχουμε ασύμμετρη απειλή. Η διασπορά των πυρκαγιών, ο χρόνος, οι νυκτερινές επιθέσεις, με αναφλέξεις στις 3 ή 4 ή ώρα τη νύκτα, σε απίθανα μέρη όπου η προσπέλαση σε αυτά δεν είναι από κάποιους τυχαίους διαβάτες ή αυτοκινητιστές, μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε ασύμμετρη απειλή..."
Βύρων Π., πρώην Υπ. Δημοσίας Τάξης
 
radiofonaki "'Εχουμε μάτια, έχουμε μνήμη, έχουμε κρίση, έχουμε αντίληψη. 'Εχουμε νεκρούς, έχουμε τραυματίες, έχουμε (ακόμα) εγκλωβισμένους, έχουμε τεράστια οικονομική και οικολογική καταστροφή. Μπορούμε να πούμε ότι, πράγματι, έχουμε ασύμμετρη ηλιθιότητα. Η ανικανότητα διαχείρισης καταστροφών, απουσία προληπτικών μέτρων, η έλειψη ανθρώπινου δυναμικού και τεχνικών μέσων, ο αποσυντονισμός του κράτους, η αλαζονεία αυτών που μας κυβερνούν, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε έχουμε ασύμμετρη ηλιθιότητα.
Λένα Π., νυν και αεί πολίτης

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Ο λόγοι που απαντώ εδώ στον Idipous, είναι απλοί:

Πρώτον, θέλω να επιβεβαιώσω τα όσα έγραψε πρόσφατα ο αστείρευτος Βασίλης μας.

Δεύτερον, νομίζω ότι έγινε κατάχρηση της ευγένειας και της φιλοξενίας της Μαρίας.

Τρίτον, θέλω να μαζέψω κόσμο στο blog μου, οπότε με δόλιο τρόπο μεταφέρω την συζήτηση εδώ. 

Απαντώ λοιπόν στο τελευταίο σχόλιο του Idipous:

Χαίρομαι που σε κάνω ευτυχισμένο Idipous! Και θα εξακολουθήσω να σου χαρίζω ευτυχία, διότι καμία διάθεση να σε γνωρίσω δεν έχω.

Τα θερμά μου συγχαρητήρια σε ότι αφορά τις γνώσεις σου γενικά. Kαι την ικανότητά σου να κατασκευάζεις ιστοσελίδες, ειδικότερα. Η αλήθεια είναι πως το να καταφέρει να συντάξει κανείς έναν κώδικα html, είναι πραγματικό επίτευγμα. (Το γεγονός ότι δεν υπάρχει σήμερα μαθητής της Α' γυμνασίου που να μην μπορεί να φτιάξει μια απλή, έστω, ιστοσελίδα, δεν το σχολιάζω). Μπράβο Idipous! Και στ' ανώτερα, εύχομαι!

Αλήθεια, το παλιό σου site γιατί το έκλεισες; Πάντως εάν το έκανες λόγω έλλειψης επισκεπτών , καθόλου δεν θα εκπλαγώ. Δεν πειράζει, μην μας πεις ποιό το παλιό, πες μας ποιό είναι το καινούριο, το τωρινό.  Δεν έχεις την απαίτηση να πιστέψουμε ότι τόσα χρόνια εμπειρίας στην html πήγαν χαμένα, ε;

Θα σεβόμουν την κριτική ενός (λογικά) σκεπτόμενου ανθρώπου, εάν αυτή περιοριζόταν στην φράση «έχεις γράψει για το πιο κοινότυπο θέμα, με τον πιο κοινότυπο τρόπο». Και την απέχθειά σου για τις ροζ καρδούλες, θα σεβόμουν. Δεν μπορώ όμως να μην αντιδράσω στην εμπαθή και προσβλητική συμπεριφορά σου, απέναντι στην Μαρία (και στον Αντώνη, στην συνέχεια). Και καλά, το ότι η κουλτούρα σου δεν σε βοηθά, είναι εμφανές. Τόσα «πολλά πολλά» χρόνια στο διαδίκτυο, όμως, δεν έμαθες πως είναι απαράβατος νόμος των (ώριμων) χρηστών, ο σεβασμός του διαδικτυακού τόπου του καθ' ενός; Και σε απλά ελληνικά, δεν έμαθες πως όταν μπαίνουμε σε «ξένο σπίτι», δεν βρίζουμε τον ιδιοκτήτη; Εκτός εάν η σοβαρότητα και η εμπειρία σου στον κυβερνοχώρο, εξαντλούνται σε αγκύλες, βελάκια και σκριπτάκια.

Το να γουστάρεις κάποιον, φίλε μου, δεν είναι απαραίτητο για να του πεις τη γνώμη σου.

Το να τον γνωρίζεις όμως, είναι. Διότι εάν εσύ πιστεύεις, ότι μπορείς από το χρώμα της οθόνης να κρίνεις την ουσία και το βάθος των συναισθημάτων των ανθρώπων ή την διανοητική τους κατάσταση, πλανάσαι πλάνην οικτράν.

Καταλαβαίνω την ανάγκη ορισμένων ανθρώπων να ξεπερνούν τα στενά όρια της καθημερινότητάς τους και να αναζητούν στο διαδίκτυο την επιβεβαίωση. Αναρωτιέμαι, όμως. Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι; Ο μόνος δρόμος είναι η υπεροψία και η αγένεια; 

'Ελεος βρε παιδιά... 'Ελεος!


Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

...γιατί ψηφίζω!

Τα έχω πάρει στο κρανίο σήμερα! Αναθεματίζω από το πρωί την άδικη μοίρα μου και την κακή μου τύχη, που με έκαναν να γεννηθώ και να κατοικώ στο Κορωπί (Μεσόγεια, ρετσίνα, αεροδρόμιο, you know?) και, ως εκ τούτου, να ανήκω στην εκλογική περιφέρεια  του Υπολοίπου Αττικής. (Αυτό το "Υπόλοιπο" πάντα μου έκανε κάτι σαν "ότι περισσεύει", κάτι σαν "ρετάλι", κάτι σαν "απομεινάρι" τέλος πάντων, αλλά που να πω τον πόνο μου. Κλείνει η παρένθεση).

Ποίον να επιλέξω όμως, κύριοι; Ε; Ποίον να επιλέξω, εδώ στο «Υπόλοιπο Αττικής», που με έριξε η μοίρα? Ποίον, την γκαντεμιά μου μέσα; Που πήρατε όλους τους ικανούς και τους πεφωτισμένους και τους πήγατε από δω και από 'κει;;; Ποίον, γαμώ την ατυχία μου;;;

Διότι, εάν κατοικούσα στο Κολωνάκι αγάπη μου, θα είχα κι εγώ μια πιο glamour επιλογή. Μια Άννα, ας πούμε. Εγώ πολύ την συμπαθώ την κυρία 'Αννα, για να μην σου πω ότι την λυπάμαι και λίγο. Μια ζωή στο αγκομαχητό αυτή η γυναίκα. Όποτε την βλέπω στην τηλεόραση, αγκομαχάει. Είτε σε ένα παράθυρο για τις ανάγκες του Σπιτιού του Ηθοποιού, είτε σε ένα κρεβάτι για τις ανάγκες της έβδομης τέχνης. Κρίμα, θα την ψήφιζα, αλήθεια λέω.

Βέβαια, εάν δεν έμενα στο Κολωνάκι κι έμενα εκεί προς τα βράχια της Πειραϊκής (όπου κοιμούνταν ο Στέλιος ο Μπεκρής), θα ψήφιζα την Βάνα. Διότι και ταλαντούχα Miss Ελλάς είναι, και ταλαντούχα ηθοποιός είναι, και ταλαντούχα παρουσιάστρια είναι, και ταλαντούχα μάνα είναι, τι την εμποδίζει να είναι και ταλαντούχα πολιτικός; Ε; Ε; Και κανένα δίλημμα δεν θα είχα να επιλέξω ανάμεσα σε αυτήν και στον Γιώργο.(Τι θα πει «ποιός είναι ο Γιώργος?????? Δεν έβλεπες Λάμψη εσύ???????????). Ευτυχώς που η εκλογή του αστυνόμου Μπέκα...έ..έ......Θεοχάρη...έ..έ..., αυτουνού τέλος πάντων θεωρείται βέβαιη, οπότε δεν έχει ανάγκη την ψήφο μου. Να 'σαι καλά Γιώργο μου, μ' έβγαλες από τα δύσκολα! (άλλος Γιώργος αυτός, αστυνομικός, ο παραπάνω ήταν γιατρός και κουνιάδος του αστυνομικού, είχε παντρευτεί την αδερφή του, αλλά μετά που αυτή πέθανε, παντρέυτηκε την ανηψιά του, διότι πολύ ήθελε να μείνει στην οικογένεια, άρα τώρα ήταν ανηψιός του, σας μπέρδεψα, ωραία),

Δίλημμα, θα είχα εάν άνηκα στην άλλη εκλογική περιφέρεια του Πειραιά, την πρώτη. Διότι ανάμεσα σε μία βαρόνη (όχι καλέ, δεν είναι ελληνικός ο τίτλος ευγενείας) και σε μία international (μην μου λες εμένα ότι η Κύπρος είναι ελληνική, θυμώνω) τηλεπαρουσιάστρια, ποια να διαλέξω; Εντάξει, δεν λέω, προς στιγμή, αναρωτήθηκα: «Πως η μία από την Γερμανία και η άλλη από την Κύπρο (ή την Θεσσαλονίκη) θα καταφέρουν να ανταποκριθούν στα βουλευτικά τους καθήκοντα;». Μετά θυμήθηκα πως και των άλλων βουλευτών οι καρέκλες, είναι συνήθως σκονισμένες από την αχρησία, οπότε ησύχασα. Τελικά, μάλλον την Κατερίνα θα ψήφιζα. Νέος άνθρωπος, με όραμα, πρωτοποριακές ιδέες και πολύ καλούς τρόπους, απ' ότι μαθαίνω. Βλέπεις, η Βίκυ δούλεψε σκληρά για να επιτελέσει το έργο της σαν αντιδήμαρχος, και να κάνει τον Πειραιά διεθνές πολιτιστικό κέντρο και λιμάνι διεθνούς ακτινοβολίας, όπως είχε υποσχεθεί (αυτή τα λέει, δεν τα λέω εγώ). Πολύ θα έχει κουραστεί από την προσπάθεια και μάλιστα εν μέσω πανευρωπαϊκών συναυλιών. Μπα... Για περαιτέρω έργο και μάλιστα σε εθνικό επίπεδο, δεν θα έχει ούτε όρεξη ούτε κέφι.

Κέφι, όμως, έχει η Έφη, και εγώ την Έφη θα ψήφιζα. Διότι η κοπέλα βγαίνει και το βροντοφωνάζει «Η Έφη δίνει ρέστα, η Έφη κάνει κέφι, έχει σεκλέτια και βαράει δυνατά το ντέφι, η Έφη δίνει ρέστα, η Έφη κάνει κέφι» (όχι, δεν το ξέρω απ' έξω, copy & paste έκανα). Το ότι είναι έτοιμη να μπει στον πολιτικό στίβο, είναι εμφανέστατο. 'Έχει ήδη αρχίσει να μιλάει σαν το Νομάρχη. (Ο Νομάρχης αυτό και ο Νομάρχης εκείνο). Ψο-λέω, λοιπόν! Εφούλα, δαγκωτό! Σιγά μην ψήφιζα τον Γιάννη. Που με την πρώτη δυσκολία θα άρχιζε τα Εσύ Αποφασίζεις. Πριτς! Την Έφη θα ψήφιζα, να αποφασίζει αυτή για μένα.

Α πα πα πα, δεν γίνεται, θα κάνω αίτηση μεταδημότευσης. Θα μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα βρε παιδί μου, πως το λένε. Θα πάω στην Λάρισα να ψηφίσω τον Γιώργο. Ώριμος νέος και σοβαρός δημοσιογράφος. Θα ξεχάσω εγώ μια μέρα που στις ειδήσεις (με το συμπάθιο) του αστεριού, η κυρία Κατίνα Π. (που ο γιος της είχε παντρευτεί την αδελφή της ανιψιάς αυτουνού με τον οποίο απατούσε η κουνιάδα της τον άντρα της) έσκουζε στη νύφη της «άντε γαμ**** μωρή καρι*** , πουτ***, ξεσκισμ***, γαμ*****» και ο Γιώργος επενέβη δυναμικά, λέγοντας «Ελάτε τώρα, σας παρακαλώ, μην αποκαλείτε μωρή τη νύφη σας». Ποιος άλλος θα το έκανε αυτό;;; Ε;;; Ε;;; Και όμως, ο Γιώργος, αγνοώντας τα νούμερα της τηλεθέασης, κράτησε το δελτίο ειδήσεων (με το συμπάθιο) στο ύψος του! Στην Λάρισα θα πάω, να φωνάξω κι εγώ με τον υπόλοιπο λαό του: "O Γιώργος στο μαντρί, τα γίδια στη Βουλή" !!!!

Μήπως, όμως, πριν πάρω τα βουνά και τα λαγκάδια της Λάρισας, να περιμένω να επιβεβαιωθεί η υποψηφιότητα της Νατάσας (όχι καλέ της Καραμανλή, της άλλης), και τελικά την κάνω προς Αχαΐα μεριά;;; Διότι εάν είναι να ψηφίσω δημοσιογράφο, τη Νατάσα θα ψηφίσω. Τη Νατάσα που «οργίζεται με εκείνους που νομίζουν ότι κάποιος είναι κτήμα τους και που , πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να παίζουν με τη ζωή και την αξιοπρέπεια του». Ποιάν να ψηφίσω δηλαδή; Την άλλη την παρανοϊκή, που οδήγησε κάποτε έναν άνθρωπο στην αυτοκτονία επειδή την είχε δει εισαγγελέας και πάσχιζε και να ανεβεί στην κορυφή των δελτίων της AGB ;;; Όχι αγάπη μου, δεν κάνω τέτοια εγώ.

Για να ηρεμήσω λίγο. Όχι σπασμωδικές και βιαστικές κινήσεις. Όχι αντιδράσεις εν θερμώ. Λοιπόν, άκου τι θα κάνω. Θα πάρω βαθιές αναπνοές, θα ξαπλώσω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο (έχω ημικρανίες, τι να κάνω που έλεγε και ο αμίμητος Κυριακίδης στο safe sex) θα χαλαρώσω, και θα σκεφτώ ήρεμα.

Τα ψηφοδέλτια των κομμάτων δεν έχουν κλείσει ακόμα. Εάν ο Κωστίκας ή ο Γιωρίκας αποφασίσουν τελευταία στιγμή να εντάξουν στην δύναμή τους την Θώδη, τον Κατέλη, το Γωγουλίνι, την Νινι-Σέρνει-Καράβι (αλήθεια, δεν ξέρω πως την λένε), την Μαίρη Σκόρδου και την Τσίλα, εγώ τι θα κάνω; Ποιό δρόμο να πάρω και ποιόν να αφήσω; Θα περιμένω, λοιπόν.

Θα περιμένω να σχηματίσω ολοκληρωμένη εικόνα για το τι με περιμένει την επόμενη των εκλογών και στη συνέχεια θα μετακομίσω. ΣΕ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ.


Τρίτη, 14 Αυγούστου 2007
Wish You Were Here...
 
 
so, so you think you can tell heaven from hell?
blue skies from pain?
can you tell a green field from a cold steel rail?
a smile from a veil? do you think you can tell?
and did they get you to trade,  your heroes for ghosts?
hot ashes for trees?
hot air for a cool breeze?
cold comfort for change?
and did you exchange
a walk on part in the war
for a lead role in a cage?
how I wish, how I wish you were here.
we're just two lost souls swimming in a fish bowl,
year after year,
running over the same old ground.
what have we found? the same old fears
wish you were here


Κυριακή, 12 Αυγούστου 2007
ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΟΝΙΟ
 
Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ.mp3
 
 
 
ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑ TO CD ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ
 
 
ΑΓΙΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ.mp3
 
(ΚΑΙ ΤΟΥΜΠΑΛΙΝ)
 
 

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2007
"...Though we'll always be apart
Locked forever in a dream
If I ever love again
Even then, nothing will change
And the taste of you remains
Clinging to Paradise
But as the distance from you grows
All that my heart ever knows
Hunger for your kiss
Longing for your touch
Beautiful Maria of my soul
Filling all my nights
Haunting all my days
Beautiful Maria of my soul..."
Beautiful Maria.mp...


Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2007

 
ΕΛΕΝΗ.mp3

"...δεν είν' η Ελένη που σε περιμένει
μια ζωή χαμένη τρέχει ολοταχώς
στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία
βγάλε την τελεία ψάξε για το πώς..."


Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2007
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ  ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ  ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ  
 
 
   Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη
 
Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου:
«Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας, πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»
 
Μα ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες και αστυνόμοι
"αγάπα το κελί σου", του 'παν, κι ύστερα έξω πιο μόνος μα γελούσε ακόμη
 
Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες ημερολόγια καίει και πτυχία
Το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό για της ζωής του την σκηνοθεσία
Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, Σαουθ 'Αφρικα, στο 'Αμστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη
 
Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα και της καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα λες και έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα
Κάποια ζεστή βραδιά σε ένα μπλουζάδικο άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του
τα αφεντικά στον δρόμο τον πετάξανε τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του
  Κι η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε δεν έλειψε στιγμή απ' το πλευρό του
ζητώντας με μανία στην αγκάλη του, την κόλαση και τον παράδεισό του
Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»
  Τα χρόνια έχουν περάσει δεν θυμάμαι πια... Ερνέστο τον ελέγανε η Νίκο;
Κι ακόμα συγχωρείστε με που ξέχασα αν χάθηκε στο Μετς η στο Πόρτο Ρίκο
Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ με τον ματιών σας την φωτιά σημαία
είναι όμορφα απόψε που ανταμώσαμε μ' αρέσει να αρμενίζουμε παρέα

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2007

Στην 'Αντα hug_girlrose

και στον Antonio

(και για διαφορετικούς λόγους στον κάθε ένα) 

ΕΦΗΒΑ ΓΕΡΑΚΙΑ.mp3

κρυφτήκανε στη μουσική να βρούνε τη γενιά τους
τα ρούχα κόμποι ερωτικοί στα άλυτα κορμιά τους
απ' τα σχολεία βγήκανε και μπήκαν στα μπαράκια
στους τοίχους χτυπηθήκανε τα έφηβα γεράκια
απόψε ανοίξανε με το θεό παρτίδες
τα χέρια τους απλώσανε σα δίκοπες λεπίδες
και στου ζεϊμπέκικου τον ανοικτό σταυρό τους
απόψε παίρνουνε κεφάλια στο χορό τους

κράτα ρε φίλε γερά! κράτα ρε φίλε γερά!

στον πρώτο τους τον έρωτα πήραν φωτιά καήκαν
εναν αχέροντα κολύμπησαν και βγήκαν
στο πρώτο αίμα τους τη μάνα τους τρελάναν
στην πρώτη αγάπη τους σαν ήρωες πεθάναν
πονέσανε τα μάτια τους όνειρα να θυμούνται
φωτιά στα τσιγαράκια τους γιατί τώρα φοβούνται
ποιου τραγουδιού η μοναξιά μπορεί να σε γλιτώσει
ποιου κοριτσιού η σκοτεινιά πάλι θα σε σκοτώσει

κράτα ρε φίλε γερά! κράτα ρε φίλε γερά!

Οι στίχοι (ή μήπως "η ποίηση") του Οδυσσέα Ιωάννου, η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, τραγουδισμένο από τον Βασίλη.


Τρίτη, 17 Ιουλίου 2007

Μου το έστειλε ένας φίλος το πρωί με e-mail και το μοιράζομαι μαζί σας...

Our 21-st Century

our Communication ... Wireless

our Dress ... Topless

our Telephone ... Cordless

our Cooking ... Fireless

our Youth ... Jobless

our Food ... Fatless

our Relation ... Loveless

our Attitude ... Careless

our Feelings ... Heartless

our Politics ... Shameless

our Education ... Valueless

our Arguments ... Baseless

our Job ... Thankless

our Salary ... Little less

our Future ... Hopeless

 


Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2007

Τι είναι η νέα γραμμή 184;
Είναι το τριψήφιο νούμερο που σας δίνει τη δυνατότητα να κλείνετε ραντεβού με το γιατρό σας και να εξυπηρετείστε γρήγορα και άμεσα, χωρίς ταλαιπωρία και πολλή ώρα αναμονής. Δηλαδή, μ' ένα τηλεφώνημα θα μπορείτε να ορίζετε την ημέρα και την ώρα που θα επισκεφθείτε το γιατρό σας. Τι πιο απλό και εύκολο! (
Ιστοσελίδα Ι.Κ.Α.)

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2007, 9:00 π.μ.

Σηκώνω το ακουστικό και καλώ το 184, χαρούμενη που το κράτος πρόνοιας έχει φροντίσει ώστε να εξυπηρετούμαι γρήγορα και άμεσα, χωρίς ταλαιπωρία. smile_regular

Ακούω το ηχογραφημένο μύνημα (παραδόξως, μετά το τέλος του μηνύματος, ακούγεται αμέσως από την άλλη άκρη της γραμμής η φωνή του υπαλλήλου του Ι.Κ.Α.)

"Καλή σας ημέρα."

"Καλημέρα σας."

"Θα ήθελα να κλέισω ένα ραντεβού με τον κ. Ογκολογίδη στο 6ο Ι.Κ.Α. Πρόκειται για επείγουσα περίπτωση. Πρέπει να συνταγογραφηθούν φάρμακα χημειοθεραπείας μπλα μπλα μπλα μπλα....Τα στοιχεία του ασθενούς είναι μπλα μπλα μπλα..."

"Βεβαίως!" (καταχωρεί τα στοιχεία, μου ζητάει τηλέφωνο επικοινωνίας για την περίπτωση ακύρωσης, το δίνω).

"Την Δευτέρα, 18 Ιουνίου, στις 10:15"

"Ευχαριστώ πολύ!"

"Παρακαλώ, καλημέρα σας!"

(Το ότι μου έκλεισαν ραντεβού 15 ημέρες μετά, καμμία εντύπωση δεν μου έκανε, το έχω συνηθίσει. Τα φάρμακα θα τα χρειαζόταν η μαμά μου στις 22 Ιουνίου, κι επειδή ξέρω το καθεστώς με τα ραντεβού, φρόντισα να πάω στο ΙΚΑ μερικές μέρες πρίν). smile_nerd

Δευτέρα, 18 Ιουνίου, 10:05 π.μ.

Ανεβαίνω στον 2ο όροφο του 6ου ΙΚΑ. Στέκομαι έξω από το γραφείο του κ. Ογκολογκίδη και περιμένω.

Περιμένω. Περιμένω. Περιμένω. 'Ωσπου στις 10:45 π.μ., μου κόβει και ρωτάω την προϊσταμένη του ορόφου:

"Συγγνώμη, ο κ. Ογκολογκίδης δεν είναι στο γραφείο του;"

"Ο κ. Ογκολογκίδης, δεν κάνει ιατρείο σήμερα." (!!!!!)

"Μα έχω κλείσει ραντεβού μέσω του 184, από τις 5 Ιουνίου"

"Δευτέρα και Παρασκευή, δεν κάνει ιατρείο κύρία μου."

"Μα έχω κλείσει ραντεβού μέσω του 184, από τις 5 Ιουνίου" (ξαναλέω)

"Ε, θα έκαναν λάθος" (!!!!!!) smile_baringteeth

Τι να της πω... Και εδώ που τα λέμε, τι να μου πει και αυτή η Χριστιανή.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου, 10:55 π.μ.

Πηγαίνω στο άλλο κτίριο του 6ου ΙΚΑ, όπου στεγάζεται το γραφείο των τηλεφωνικών ραντεβού.

"Καλημέρα."

"...μέρ..."

"Ονομάζομαι Ασφαλισμένη Ταλαιπωρίδου και στις 5 Ιουνίου του 2007, ζήτησα μέσω της υπηρεσίας σας ένα ραντεβού με τον κ. Ογκολογκίδη, το οποίο και μου κλείσατε για σήμερα στις 10:15 π.μ."

"Και;"

"Και ο κ. Ογκολογκίδης σήμερα ΔΕΝ κάνει ιατρείο. Και όπως με ενημέρωσε η συνάδελφός σας στο απέναντι κτίριο, καμμία Δευτέρα ΔΕΝ κάνει ιατρείο. 'Οπως ΔΕΝ κάνει και καμμία Παρασκευή ιατρείο" (τα ιατρεία σας μέσα...)

"Δώσ' μου αριθμό μητρώου" (κολλητοί από το σχολείο βρε)messenger

Τον δίνω. Τον πληκτρολογεί.

"Βγήκε το ραντεβού άκυρο από το σύστημα"

"Και εγώ δεν το έμαθα επειδή....."

"Να κλείσουμε νέο ραντεβού;"

"Συγγνώμη καλέ μου κύριε, μου κλείνετε ραντεβού για τις 18/6, σας το ακυρώνει το σύστημα (το σύστημά σας μέσα), μου έχετε ζητήσει αριθμό τηλεφώνου για την περίπτωση ακύρωσης, και δεν μπαίνετε στον κόπο να με ενημερώσετε; Δεν μένω δίπλα, ξέρετε. Έρχομαι από το Κορωπί."

"Να κλείσουμε νέο ραντεβού;"

Επειδή άκρη δεν θα έβγαζα, ζητάω νέο ραντεβού.

"Παρασκευή, 6 Ιουλίου, 12:30 μ.μ."

"Μα πριν λίγο σας είπα ότι ο κ. Ογκολογκίδης ΔΕΝ δέχεται Δευτέρα και Παρασκευή!!!"

"Το σύστημα λέει ότι δέχεται."

"Και μετά το ακυρώνει. Είναι εύκολο σας παρακαλώ να διασταυρώσετε την πληροφορία;"

"Δεν είναι δουλειά μου να παίρνω τους γιατρούς τηλέφωνο"

Κι αν συναντήσω δυσκολία;
Το προσωπικό που διαχειρίζεται τη νέα υπηρεσία (184), το Σύστημα Διαχείρισης Ζήτησης Υπηρεσιών Υγείας, είναι εκπαιδευμένο να σας εξυπηρετεί κάθε φορά που θα ζητήσετε τις υπηρεσίες του. Αν όμως η γραμματεία των ραντεβού δεν μπορέσει να σας εξυπηρετήσει και το περιστατικό είναι επείγον απευθυνθείτε στο Διευθυντή του πολυϊατρείου και θα σας δώσει λύση. (
Ιστοσελίδα Ι.Κ.Α.)

Σε ποιον Διευθυντή να πάω βρε @#$#@$#@$23$#@ και ποιά λύση να μου δώσει;;;;;; Και που να βρώ τον Διευθυντή καλοκαιριάτικα; Στις 12 η ώρα το μεσημέρι;

Και καλά εγώ, να ΑΠΕΘΥΝΘΩ στον Διευθυντή, να ΑΠΕΘΥΝΘΩ στον Γενικό Γραμματέα, να ΑΠΕΘΥΝΘΩ και στον Υπουργό, εάν χρειαστεί. 

Αυτός ο έρμος ο παππούς, αυτή η καημένη η γιαγιά, που δεν είναι σε θέση να βγουν από το σπίτι τους, που δεν μπορούν να μετακινηθούν με τα  μέσα μαζικής μεταφοράς, που δεν αντέχουν την ζέστη και την ορθοστασία, που δεν έχουν έναν άνθρωπο να τρέξει γι' αυτούς, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΟΥΝ; Ε; smile_angry smile_angry smile_angry

Παρόμοια παράπονα, άκουσα πολλές φορές στο 6ο ΙΚΑ. Ογκολογικό νοσοκομείο του μεγαλύτερου ασφαλιστικού φορέα, και απασχολεί 3-4 ογκολόγους. Για την ιστορία, σας αναφέρω ότι τελικά κατάφερα να πάρω την πολυπόθητη συνταγή, πηγαίνοντας την επόμενη ημέρα και πάλι στο 6ο ΙΚΑ, όπου στήθηκα από τις 07:30 το πρωϊ, περιμένοντας μήπως ο καλός κύριος Ογκολογκίδης, είχε κάποιο κενό και μπορούσε να με εξυπηρετήσει. Να είναι καλά ο άνθρωπος, μου έγραψε τα φάρμακα (αφού περίμενα 2 ώρες και κάτι, λογικό, προηγούνταν τα ραντεβού), και έφυγα για τα κεντρικά του ΙΚΑ, όπου θα έπρεπε να τα καταθέσω προκειμένου να εξεταστούν από επιτροπή.

Εγώ, είχα τη δυνατότητα να λείψω από την δουλειά μου, να αλλάξω συγκοινωνίες για να κατέβω στα 283748923 ιατρεία και επιτροπές του ΙΚΑ, να διεκδικήσω το δικαίωμα να πάρω εγκαίρως συνταγές και φάρμακα, να παρατηρήσω ότι η βαριεστημένη υπάλληλος δεν έβαλε μέσα στον προς κατάθεση φάκελο μία σημαντική γνωμάτευση και να της ζητήσω να το κάνει.

Ο παππούς (ξαναλέω) και η γιαγιά, αλλά και οι μεσήλικες ακόμα, οι καρκινοπαθείς, οι εξαντλημένοι και βασανισμένοι άνθρωποι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ. Δεν μπορεί να φεύγει ο άλλος από το Λαύριο για να έρθει στο κέντρο προκειμένου να πάρει τα φάρμακά του και στο τέλος να μην εξυπηρετείται διότι "δεν λειτουργεί το σύστημα". 'Η από το Περιστέρι, ή από το Πέραμα. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!!! 

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, κύριε ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΕ; smile_angry


Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2007

Γιατί θέλω να εκφράσω 2547151486 σκέψεις

 

και να πω 895416154 πράγματα,

 

αλλά δεν μου βγαίνει τίποτα;

 

Ε; Ε; Ε;

 

Γιατί;

 

ΘΕΛΕΙ ΜΑΓΚΙΑ.mp3

 

Πάλι ο Αντόνιο θα την πληρώσει... smile_devil


Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2007

Στην όμορφη Χαλκιδική (Φούρκα; Σάνη; Ψακούδια;), ακούστηκαν μία βραδιά χαρούμενα τραγούδια!

Γεννήθηκε ένας μορφονιός, ένας σπουδαίος άντρας, που ξεπερνούσε η φήμη του τα όρια της Κασσάνδρας.

Ήταν καλός, ήταν γλυκός, είχε τις χάρες ούλες, γι' αυτό τον κυνηγάγανε και οι κυρές και οι δούλες!

Μα εκείνος είχε όνειρα, δεν χώραε στο χωριό του, για την Αθήνα έφυγε, πήρε των οματιώ του.

Σπούδασε οικονομικά, κομπιούτερ, ξένες γλώσσες... Να όμως που τον κυνήγαγαν των Αθηνών οι κλώσες!

Eκείνος δεν τις ήθελε, δεν άξιζε καμιά τους... γιατί όλες ψάχναν τη βολή, την καλοπερασιά τους.

Κι έτσι όπως τα σκεφτότανε 'κείνο το μεσημέρι, είπε «θα πάγω σ' αλλη γη, θα πάγω σ' άλλα μέρη»!

Η μοίρα μπρος του άνοιξε καινούρια μονοπάτια, τον έφερε στην Κέρκυρα με τα πολλά κανάτια.

Έπιασε σπίτι και δουλειά, βρήκε και το «ναυάγιο», και όταν ζόρι ένιωθε, πήγαινε στο καρνάγιο.

Όλα είχαν πάρει μια σειρά, είχανε μπει σε τάξη. Μα η μοίρα, που όλους κυβερνά, αλλιώς τα είχε γράψει.

Ένα πρωί που δούλευε κι έγραφε στα χαρτιά του, σήκωσε το κεφάλι του... κι έχασε τη λαλιά του!

Μπροστά του εστεκότανε μια θεία οπτασία... Του ονείρου του η κοπελιά, η όμορφη Μαρία!

Τα χέρια του ετρέμανε , και η καρδιά χτυπούσε, μα εκείνη είπε ένα γειά και σ' άλλονε μιλούσε.

Το παλικάρι ελάλησε, μέγας καημός τον βρήκε! Να της μιλήσει ήθελε, μ' αυτή απ' την πόρτα εβγήκε!

Οι μέρες του ήτανε καλές, μα οι νύχτες δεν περνούσαν, ώσπου να 'ρχονταν η αυγή που θα ξαναμιλούσαν.

Και ένα πρωί, κακό πρωί, πρωί καταραμένο, ήρθε μαντάτο άσχημο, εις τον βασανισμένο:

Δεν ήταν λεύτερη η Μαριώ, μον' ήταν παντρεμένη, και ζούσε με τον Λάμπη της ζωή ευτυχισμένη.

Γιατ' είχε φράγκα ο Ευλάμπιος και δύο μέτρα κούρσα, και μάλλον κι η Μαρία μας τα γούσταρε τα λούσα.

Τρελάθηκε ο μορφονιός, έπεσε να πεθάνει. Δεν έτρωε, δεν έπινε, καθόταν στο ντιβάνι.

Έλα καλέ, του λέγαμε, άσ' τηνε, ξέχασέ την, δεν κάνει ετούτη δω για σε, πάρε λησμόνησέ τη.

Μα εκείνος δεν μας άκουσε, μας άφησε και πάει (και 'μεις αναρρωτιόμαστε... πού είναι;... πώς περνάει;...)

Κι εγώ που τονε γνώρισα στου ιντερνέ το πούσι, βγάζω φωνή, σκούζω πολύ, μπας κάνει και μ' ακούσει:

Γύρισε πίσω ANTONIO, έλα ξανά σπολάτη, δεν κάνει να σε χάσουμε για έναν βοϊδομάτη!

Λ.

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά προσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.


Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2007

Όποιος έχει club στο pathfinder, στο οποίο υπάρχουν πολλά μέλη, κερδίζει κάτι; smile_confused

Αντιγράφω από τα 25 (τουλάχιστον) σχόλια(προς έγκριση) στο προφίλ μου :

"eimai fan tou................k exw ena club me polles apokleistikes
photografies,autografa k sunenteu3eis.
GINE MELOS!!!!!!!!!!!!!!
an exeis k esu kapoio club pes to m k 8a s sthri3w amesws!!!!!!!!!!!!"

"ΓΕΙΑ ΣΟΥ....ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΕΛΟΣ ΣΤΑ CLUBS πΟΥ ΘΑ ΔΕΙΣ ΣΤΟ ΠΡΟΦΙΛ
ΜΟΥ...ΟΚ?
ΕΣΤΩ ΓΙΑ
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ..........
ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛ@ΚΙ@......"

Mporeis na gineis melos sto club mou gia tin Marija Serifovic tin fetini
nikitria tis eurovision gia upostiriksi? Euxaristw polu!

Γεια αν επιθυμείς μπορείς να μπεις στο club μου να γραφτής ,έχει γύρος
10000 εικόνες και 500 βίντεο και αλλά πολλά , και μπορείς να με στείλεις το
club σου να γραφτώ και εγώ με το άλλο μου προφίλ

elate na gnwrisete ton amerxomeno tragoudisti ................ 
an thelete na mas stiriksete mporeite na
ginete melos..!!ennoeitai pws tha sas stiriksw kai egw sto diko sas club..se
eyxaristw polyyy..!!!

Εντάξει, να τα στηρίξω τα παιδιά. Αλλά, σε ΤΙ;

Ας με διαφωτίσει κάποιος καλέ, μην μείνω στο σκοτάδι η γυναίκα.

Λ.


Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

Ο Γιώργος είναι δύομισι χρονών. Εχτές το βράδυ, έβλεπε μαζί μας στην τηλεόραση την καταστροφή της Πάρνηθας. Όταν του εξηγήσαμε ότι τι ακριβώς είχε γίνει, άνοιξε διάπλατα τα ματάκια του και με ρώτησε: 

Μα μαμά, γιατί κάβουν την φωλιά του αετού; Τι τους έκανε ;

003001002

Ακόμα ψάχνω τι να του απαντήσω.


Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007
Καλοκαιράκι.mp3
 
 
ΝΙΚΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ


Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Χρειάζεται να πω κάτι,   καλέ μου  Antonio; smile_tongue



Αχ, Ευλαμπία.mp3
 
 
 
 
 
 
 
 

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει


το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε.


Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι,


και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.


Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει


Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε.


Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ' όχι -το σωστό-


εις όλην την ζωή του.



 
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2007

Και αυτό για τον Antonio :)

(Με τον Κότσιρα όμως)

Για να μου συγχωρέσεις το ...βαρύ e-mail :)

Της αγάπης αίματα....

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2007

'Ελαβα ένα e-mail από την φίλη Φαίδρα, η οποία με ρωτούσε εάν μπορεί να πάρει από την σελίδα, την εικόνα που παραπέμπει στο blog της Λυδίας (http://lydia-tigria.blogspot.com/)

Εννοείται ότι μπορείς να το πάρεις Φαίδρα μου και εσύ και όποιος άλλος θέλει. :)


Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2007

Αυτός είναι ο υπότιτλος που αναγράφεται στο blog του φίλου Jim, ενώ ο τίτλος είναι Personal Diary Jim.

O Δημήτρης γράφει ηλεκτρονική μουσική (και όχι μόνο).

'Οπως είπα και στον ίδιο, δεν είμαι ούτε γνώστης ούτε φαν του είδους, όμως πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να περάσετε μία βόλτα

από το http://jim-1poetry-pblogs-g.pblogs.gr/

Εδώ, μπορείτε να ακούσετε δείγμα της δουλειάς του Δημήτρη.

Καλό βράδυ με...electric dreams :)

JIM. B.SIDIROKASTR...

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2007

Η Ιωάννα, είναι φίλη μου. Μια αξιόλογη κοπέλα τριάντα χρονών, δασκάλα σε ιδιωτικό σχολείο, με πλήθος ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων. Μεγαλωμένη με περισσή αγάπη και στοργή από δύο, επίσης, αξιόλογους γονείς.

Ο Στέλιος, είναι ο φίλος της. Δυο χρόνια μικρότερός της εκείνος, μόλις τελείωσε το δεύτερο μεταπτυχιακό του σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού και, προς το παρόν, άνεργος.

Η Ιωάννα και ο Στέλιος είναι μαζί 2 χρόνια. Τόσο οι γονείς του ενός, όσο και του άλλου, ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι γι' αυτήν τη σχέση, διότι θεωρούσαν ότι το παιδί τους έχει βρει τον ιδανικό σύντροφο και ζούσε ευτυχισμένο κοντά του. Ευλογούσαν, λοιπόν, τα όνειρα και τα σχέδια των παιδιών, τα οποία σκόπευαν να παντρευτούν, αμέσως μόλις ο Στέλιος έβρισκε δουλειά. 'Η, τουλάχιστον, έτσι έλεγαν.

Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, οι φίλοι μου ανακοίνωσαν στις οικογένειες τους με περισσή χαρά και ενθουσιασμό, την εγκυμοσύνη της Ιωάννας.  Και την πρόθεσή τους να παντρευτούν άμεσα, δεδομένου ότι και ο Στέλιος είχε μόλις λάβει θετική απάντηση από μια πολυεθνική εταιρεία στην οποία είχε δώσει συνέντευξη για δουλειά λίγες μέρες πριν.

Οι γονείς της Ιωάννας, αν και προβληματίστηκαν αρκετά, μετά από πολύωρη κουβέντα με τα δυο παιδία και την εξέταση όλων των πιθανών σεναρίων που θα μπορούσαν να ισχύσουν στην περίπτωσή τους, έδωσαν την ευχή τους στο ζευγάρι, μαζί με την υπόσχεση ότι θα στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις (ηθικά αλλά και υλικά) την απόφασή τους,

Οι γονείς του Στέλιου; Αντίθετοι κατηγορηματικά. Και όταν είδαν ότι το επερχόμενο (τύπου) εγκεφαλικό του μπαμπά οι καρδιακές (τύπου) κρίσεις της μαμάς και δεν ήταν ικανές να αλλάξουν την γνώμη του Στέλιου, επιστρατεύσαν άλλες μεθόδους. Του έταξαν νέο αυτοκίνητο και δικό του διαμέρισμα, όπου εκείνος θέλει. (ΝΑΙ, ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ!). Φυσικά και αυτή τους η προσπάθεια έπεσε στο κενό, οπότε οι γονείς του Στέλιου βρήκαν την λύση.

Θεώρησαν, ότι απειλώντας την Ιωάννα να διακόψει την κύηση (διαφορετικά θα αποκλήρωναν το παιδί τους), θα κατάφερναν να αποτρέψουν τα σχέδια τους.

Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και, να σας πω την αλήθεια, παραλείπω αρκετές λεπτομέρειες που, εάν τις ανέφερα, κάποιος θα έλεγε ότι δεν έχω τι να κάνω πρωί πρωί και γράφω παραμύθια.

Είμαστε στο έτος 2007.  Καταλαβαίνω, ότι το να έρχεται το παιδί σου που είναι είκοσι οκτώ χρονών, που μόλις έχει τελειώσει τις σπουδές του, που δεν έχει ακόμα βρει δουλειά, και σου λέει «θα κάνω δική μου οικογένεια», δεν το αντιμετωπίζεις χαλαρά και επιδερμικά.

Από την στιγμή όμως που υπάρχει η εγκυμοσύνη, από την στιγμή που το ζευγάρι είχε έτσι κι αλλιώς αποφασίσει να προχωρήσει  σε γάμο, γιατί όλα αυτά;

Για τα χρήματα. Μάλιστα, για τα χρήματα. Ο πατέρας του Στέλιου (ο οποίος, σημειωτέον, δεν έχει δουλέψει ποτέ στην ζωή του) κληρονόμησε από τον δικό του πατέρα μια πολύ μεγάλη περιουσία, ικανή να συντηρήσει δύο και τρεις γενιές μετά από αυτόν. Θεώρησε λοιπόν, ότι η εγκυμοσύνη είναι «κόλπο» της κοπέλας προκειμένου να παντρευτεί τον γιό του και να ...καρπωθεί τα οφέλη. Και αυτό, δεν είναι εικασία.  Είναι δικές του δηλώσεις.

Πόσο πορωμένος και παραδόπιστος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος?

ΠΟΣΟ?

Πως μπορείς να βάζεις τα χρήματα πάνω απ' όλα;

Πάνω από την ευτυχία δυο ανθρώπων (εκ των οποίων ο ένας είναι το παιδί σου);

Πάνω, από ένα αγέννητο μωρό;

Πάνω, δηλαδή, από την ίδια την ζωή;

ΠΩΣ μπορείς; Και μάλιστα στα 72 σου...

Π Ω Σ ;


Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2007

'Εχοντας ξυπνήσει στις 6 το πρωϊ  (πράγμα ιδιαίτερα βάναυσο για μένα)  και έχοντας κάνει ένα μικρό ταξίδι από το Κορωπί έως το 6ο ΙΚΑ της Λεωφ. Αλεξάνδρας (για όσους ξέρουν από Αθήνα και προάστεια, δεν είναι και το πιο απλό πράγμα του κόσμου), άνοιξα τον υπολογιστή με σκοπό να αρχίσω να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι, για όλα όσα συμβαίνουν στην (διαμαντόπετρα, στης γης το δαχτυλίδι)  Αθήνα.

Σκέφτηκα όμως ότι μπορεί να βρεθεί ένας Χριστιανός να διαβάσει τούτες τις γραμμές. Και αυτός ο Χριστιανός είτε θα μένει στην Αθήνα οπότε θα γνωρίζει το χάλι από πρώτο χέρι, είτε θα μένει σε κάποια ανθρώπινη πόλη της επαρχίας οπότε γιατί εγώ να του χαλάσω την διάθεση μεταφέροντάς του άσχημες εικόνες.

('Οχι ότι δεν θα με πιάσει κρίση γκρίνιας κάποια στιγμή, αλλά για σήμερα είπα να το παλέψω).

Το μόνο που έχω να πω λοιπόν, είναι μια δυνατή και όμορφη καλημέρα σε σένα που διαβάζεις για εξετάσεις, που δουλεύεις σ' ένα μικρό αποπνικτικό γραφείο, που σε ταλαιπώρησε ο υπάλληλος της εφορίας, που δεν μπορείς να βρείς καρδιολόγο στο ΙΚΑ, που έχουν σκάψει τον δρόμο σου και δεν μπορείς να περάσεις, που δεν σου φτάνουν τα λεφτά που έχεις στο πορτοφόλι σου για να αγοράσεις μισό κιλό κεράσια, που δεν αναβλήθηκε η πτήση σου, που...που...που....

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ!

'Ομορφη Μέρα.mp3

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2007

Η Ιρλανδία, χώρα που προεδρεύει το τρέχον εξάμηνο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για το σημαντικό γεγονός της επέκτασής της με 10 νέα μέλη, εξέδωσε γραμματόσημο στο οποίο απεικονίζονται τα παλιά μέλη με μπλε χρώμα και τα νέα με κίτρινο.

Όμως, αντί να τοποθετήσουν στο γραμματόσημο και να βάψουν την Κύπρο με κίτρινο χρώμα, έχουν χρωματίσει την Κρήτη. Παρά τα διαβήματα που έγιναν είναι τόσο μαλάκες που συνέχιζαν να επιμένουν ότι το κίτρινο χρωματισμένο νησί είναι η Κύπρος. Βέβαια, μας καθησυχάζουν διαβεβαιώνοντάς μας πως, τα συγκεκριμένα γραμματόσημα δεν θα πωλούνται στην Κρήτη ή στην Κύπρο παρά μόνο στην Ιρλανδία (!?!?!?!?!?!?!)

alt

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007
Για τον Antonio (μόνο!!!).
Αυτό, επειδή το ζήτησες
Λόγια της σιωπής.m...
και αυτό, bonus από μένα :)
Ποιός έχει λόγο στ...

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007

"...Η συνταρακτική εξομολόγηση του Κώστα Πάσσαρη, έγινε στην Αννίτα Πάνια και περιλαμβάνει μια αποκάλυψη - βόμβα του ισοβίτη που θα προκαλέσει σάλο.Ολόκληρη η συνέντευξη Πάσσαρη στην Αννίτα Πάνια και η επαφή του με συγγενή των θυμάτων του, θα παρουσιαστεί στην εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ την Τρίτη 5 Ιουνίου στις 23:15 στο ALTER...."

(http://www.alter.gr/html/atheatos.html)

 

"...Πάντως, όπως προκύπτει από το εισαγγελικό έγγραφο, οι πρόεδροι των τεσσάρων ασφαλιστικών ταμείων φαίνεται ότι εξαπατήθηκαν από τους ενδιάμεσους που ενεπλάκησαν στο ταξίδι του κρυφού ομολόγου (Ακρόπολις, Νorth Αsset Μanagment, JΡ Μorgan, και ΗypoVereinsΒank), ενώ ως συνεργοί στο αδίκημα θεωρούνται κάποιοι από τα διοικητικά συμβούλια των Ταμείων..."

(http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20070606&nid=4912186&sn=ΕΛΛΑΔΑ)


 

"...Νωρίτερα αναφέρθηκε (o κ. Καραμανλής) σε επιμέρους δείκτες της ελληνικής οικονομίας, για να τονίσει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δυναμική αναπτυξιακή πορεία και πως οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις θα συνεχιστούν σταθερά και απαρέγκλιτα, μακριά από δόγματα και ιδεοληψίες..."

(http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=56542428)

 

"...Σαράντα τρία χρόνια πέρασαν από τότε που ξεκίνησε η λειτουργία τους, με δεκάδες κόντρες και διαμαρτυρίες κρατικών φορέων και κατοίκων για τα προβλήματα που προκαλούν στην υγεία και το περιβάλλον. Σήμερα η «καυτή πατάτα» των λατομείων Αφοί Σταύρου ΑΕ και Λατομεία Μαρκοπούλου ΑΕΒΕ επιστρέφει πάλι στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Οι δύο επιχειρήσεις εξακολουθούν να λειτουργούν
μέχρι σήμερα παρά το γεγονός ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ επέβαλε πρόστιμο πάνω από 2 εκατ. ευρώ, το ΣτΕ απεφάνθη ήδη υπέρ της αναστολής λειτουργίας τους και οι επιθεωρητές του υπουργείου Ανάπτυξης και η νομαρχία Ανατολικής Αττικής αποφάσισαν τη σφράγισή τους..."

(http://www.e-tipos.com/newsitem?id=1528)


"...Τα πόδια μου καήκανε σ' αυτή την ερημιά
η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ' αυτιά
μα απέχουνε πολύ απ' την αλήθεια..."
(Δ. Σαββόπουλος - B.Dylan)
'Αγγελος Εξάγγελος...

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007

Ακούστε το Νότη Μαυρουδή και τον Παναγιώτη Μάργαρη.

Αφήστε για λίγο πίσω την ένταση, το άγχος, τις δυσάρεστες καταστάσεις, τις αρνητικές σκέψεις...

Ταξιδέψτε μαζί τους.

La vita e bella.mp...

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007

Αναρωτιόμουν σήμερα το πρωϊ, ποιό τραγουδάκι να βάλω να παίξει στο ραδιοφωνάκι.

Φέρνοντας στο μυαλό μου σκόρπιες φράσεις από τα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, των τελευταίων 2-3 ημερών, εύκολα αποφάσια.

1950 - Kafeneion h...

Εξαιρετικά αφιερωμένο, λοιπόν, το Καφενείον η Ελλας:*

στον κ. Ψωμιάδη, που αποκάλεσε τον πρωθυπουργό "αστέρι του Βορρά" και  "πολιτικό έρωτα όλων των Ελλήνων"

στον κ. Βουλγαράκη, που ναι μεν "καταδικάζει την παρέμβαση της Αστυνομίας στην ArtAthina" αλλά αναγνωρίζει στους πολίτες   "το δικαίωμα να απορρίπτουν ή όχι αυτά που πιστεύουν ότι προσβάλλουν τα εθνικά μας σύμβολα"

στον κ. Χριστόδουλο και στις στατιστικές του αναλύσεις περί "της μειοψηφία του 2-3% που δεν μπορεί να επιβάλλεται στο 98% του ελληνικού λαού"

και σε πολλούς ακόμα... σε πάρα πολλούς...

Καλημέρα μας!

*(πρωτοτραγουδισμένο από την Μαρία Δημητριάδη, με  στίχους του Κ.Χ. Μύρη και μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου)


Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2007
alt
Ηθοποιός σημαίνει φως.
Είναι καημός πολύ πικρός  και στεναγμός πολύ μικρός.
Μίλησε,κλαίς; Όχι δε λες.
Μήπως πεινάς; Και τι να φάς!
Όλο γυρνάς,πες μου πού πας;
Σ' αναζητώ στο χώρο αυτό, γιατί είμ' εγώ πολύ μικρός και θλιβερός ηθοποιός.
Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο. Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο.
Σαν καλαμιά θα σ'αρνηθώ, θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ  μ' άσπρο πανί κι ένα πουλί,
άσπρο πουλί που θα καλεί τ' άλλο πουλί, το μαύρο πουλί.
Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή! Αχ πώς πονεί!
Κι ύστερα λες για δυο τρελλές που μ' αγαπούν γιατί σιωπούν, γιατί σιωπούν......
Έλα στο φως, παίζω θα δεις. Είμαι σοφός μην απορείς, έλα στο φως, παίζω θα δεις.
Ηθοποιός, ό,τι κι αν πείς είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ βαθύς.
Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός είμαι κι εγώ,
καθώς κι εσύ είσαι παιδί, που καρτερεί κάτι να δεί.
Πιες το κρασί, στάλα χρυσή απ' τη ψυχή, ως την ψυχή.
O_Ithopoios.mp3

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2007

...που δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, που δεν θέλω να πάω στο γραφείο, που δεν θέλω να σκέφτομαι υποχρεώσεις και δουλειές, που δεν θέλω να κάνω τ ί π ο τ α!

Το μόνο που θέλω, είναι να κάθομαι στο σπιτάκι μου και να ακούω την μoυσικούλα μου.

Τίποτε άλλο!

...και μόλις μου είπαν ότι έφυγε ο Σωτήρης Μουστάκας.... 
alt
Ας παίξει αυτό, λοιπόν. Για όλους μας...
Dedication.mp3

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007
Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»


(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:


«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
  • ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
  • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
  • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
  • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
  • ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
  • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Ντρέπομαι, γιατί μόλις σήμερα ανακάλυψα την  Αμαλία ...

Ντρέπομαι, γιατί έφυγε ένας νέος άνθρωπος μετά από τόσο πόνο και τόση ταλαιπωρία, εν έτει 2007 στην Ελλάδα της Δυτικής Ευρώπης.

Ντρέπομαι, γιατί όλοι αυτοί που την παίδεψαν, αυτήν την ώρα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Και αύριο το πρωί, θα συνεχίσουν να ασκούν το "λειτούργημά" τους και να παίζουν με την ζωή μιάς άλλης Αμαλίας που θα είναι η γνωστή μου, η γειτόνισσά μου, η φίλη μου, η αδερφή μου ή ακόμα κι εγώ η ίδια.

Ντρέπομαι, γιατί όλα όσα κατέθεσε η Αμαλία, δεν θα ευαισθητοποιήσουν ούτε τον κύριο Αβραμόπουλο, ούτε τον κύριο Γιαννόπουλο, ούτε κανέναν από τους μελλοντικούς ιθύνοντες της υγείας,

Ντρέπομαι, γιατί αύριο το πρωϊ ένας καρδιολόγος θα δώσει στον συνταξιούχο το αντιυπερτασικό σκεύασμα της φαρμακευτικής εταιρείας που θα τον στείλει ένα σαββατοκύριακο στην Μύκονο, με την πρόφαση του ...ιατρικού συνεδρίου. Κι ας κινδυνέψει ο παππούς να πεθάνει από εγκεφαλικό, γιατί το φάρμακο αυτό ΔΕΝ κάνει για την περίπτωσή του.

Ντρέπομαι, γιατί παραμυθιάζομαι με τον αδέκαστο Ταρζάν ρεπόρτερ που, ενώ μπορεί, δεν φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο (ναι ντε, αυτόν που εμφανίζεται στο ίδιο κανάλι με την Αννίτα και τον Κατέλη λέω...)

Ντρέπομαι, γιατί δεν θα βρεθεί ένας μάγκας να συλλέξει το υλικό της Αμαλίας και να κάνει βιβλίο την κατάθεση αυτής της  ψυχής.

Ντρέπομαι για πολλά ακόμα... Για πάρα πολλά...

Είμαι όμως περήφανη, που η Αμαλία ήταν ένας άνθρωπος της γενιάς μου. 

Αμαλία, ξέρω πως η νέα σου γειτονιά, είναι η "γειτονιά των Αγγέλων". Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Να είσαι σίγουρη πως εσύ δεν έσπειρες  ανέμους. Δεν θα αργήσει όμως η στιγμή που αυτοί, θα θερίσουν θύελες!

Malamatenia Logia....

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ...

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ...

 Funny Blogs
 • Funny Pictures
 • Funny Cats
 • Funny Dog Pics
 Blogger Roll
 • Online Generators
 • Free Url Submissions
 Free Software


\"Powered
The template is generated via PsycHo, modified and optimized by Blogger-O Templates and is Licensed.
\"XHTML